کانال کیوبیس در تلگرام را دنبال کنید
آهنگسازی
آهنگسازی




صفر تا صد آموزش فارسی کیوبیس پک 1
صفر تا صد آموزش فارسی کیوبیس پک 2
آموزش فارسی صفر تا صد مسترینگ با پلاگینهای waves



دانلود کیوبیس 8 cubase با لینک مستقیم رایگان و آموزش نصب فارسی

دانلود رایگان وی اس تی استرینگ شرقی Fayez Saidawi Oriental Strings با لینک مستقیم تک پارت از سرور سایت



آموزش آهنگسازی فارسی

+ پاسخ به موضوع
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 1 , از مجموع 1

موضوع: مرکز حفظ و اشاعه دید خیلی ها را تغییر داد

  1. Ramin95 آواتار ها
    Ramin95
    شماره کاربری
    4941
    Contributor
    شهریور /۱۳۹۰
    4,009
    مثبت های دریافتی
    + های دریافتی575
    0
    سپاس از شما 815 بار در 687 پست
    Follows
    0
    Following
    0

    پیش فرض مرکز حفظ و اشاعه دید خیلی ها را تغییر داد

    ایلنا: محمدرضا لطفی 25 تا 27 آبان در تهران به صحنه رفت. خودش می گوید؛ دید او بسیار زودتر از هنرستانی های زمان تحصیل اش تغییر کرد. می گوید: دوست داشتم نت یاد بگیرم. اعتقاد دارد که هنرستان سولیست تربیت نمی کرد، بلکه نوازنده برای ارکستر تربیت می کرد. محمدرضا ازجمله هنرمندانی است که همیشه همگام با شرایط اجتماعی بوده و برای ارتباط با مردم؛ موسیقی می ساخته و می نواخته است. یک زمان ایران ای سرای امید را می سازد و زمانی دیگر آزادی را. یک زمان داروک را می سازد و زمان دیگر در این سرای بی کسی را. به گفته لطفی، گیرنده های وی همیشه نسبت به محیط پیرامون قوی بوده و منجر شده که آثار شاخصی در کارنامه هنری خود به ثبت برساند. درب کلاس های لطفی به روی همه باز است و ساعت ها در مکتب خانه به جوانهایی که از شهرستان آمده اند؛ درباره موسیقی و خواسته هایشان توضیح می دهد.

    لطفی در سال ۱۳۲۵ در شهر گرگان به دنیا آمد. به مدت پنج سال در هنرستان موسیقی به آموختن موسیقی پرداخت و موسیقی را نزد استادانی چون علی اکبر شهنازی، حبیب الله صالحی فراگرفت. پس از پایان هنرستان به دانشکده موسیقی راه یافت و به تکمیل آموخته هایش پرداخت. در این زمان از دیگر استادان نیز بهره جست که می توان به این نامها اشاره کرد: نورعلی برومند، عبدالله دوامی و سعید هرمزی. محمدرضا لطفی در سال ۱۳۴۳ جایزه نخست موسیقی دانان جوان را نیز کسب کرد.

    در جشنواره موسیقی جشن هنر ۱۳۵۴در شیراز به همراه محمدرضا شجریان و ناصر فرهنگ فر به اجرای راست پنجگاه پرداخت که بسیار مورد توجه قرار گرفت. در اجرای ردیف آوازی توسط عبدالله دوامی با ساز تار وی را همراهی کرد. در سال ۱۳۵۳ به عضویت گروه علمی دانشکده موسیقی درآمد و در همین سال همکاری خود را با رادیو آغاز کرد. به مدت یک سال و نیم به عنوان مدیر گروه موسیقی دانشکده موسیقی هنرهای زیبای تهران به کار مشغول شد و پس از آن از این سمت استعفا کرد. در سال ۱۳۵۴ گروه شیدا را راه اندازی کرد و به همراه گروه عارف به سرپرستی حسین علیزاده به بازخوانی و اجرای دوباره آثار گذشتگان پرداخت.
    کانون موسیقی چاووش را با همکاری هنرمندانی مثل حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، علی اکبر شکارچی و ... راه اندازی کرد و در طی یک فعالیت چشمگیر آثاری از این گروه بجای ماند که به گفته بسیاری از اساتید از بهترین کارهای موسیقی ایران به شمار می روند. پس از انحلال چاووش بعداز سفرهای زیادی که برای کنسرت به ایتالیا، فرانسه و آلمان کرد، در سال ۱۳۶۵ به آمریکا رفت. علاوه بر کنسرت های متعدد در سراسر آمریکا، مرکز فرهنگی هنری شیدا را در واشنگتن تاسیس کرد. این گروه اواخر این هفته یعنی از 25 تا 27 در سالن نمایشگاه میلاد به همراه گروه بزرگ همنوازان شیدا به صحنه می رود. با محمد رضا لطفی از زمان ورد به موسیقی تا زمان ورود به مرکز حفظ و اشاعه گفتگو کرده ایم.

    *در یکی از صفحات موسیقی مربوط به سال های 47 و 48 موسیقی فولکلور می نواختید. قبل از اینکه وارد موسیقی رسمی و شعر شوید چه نوعی از موسیقی را دنبال می کردید؟
    __ در ابتدا باید به لغت فولکلور بپردازیم؛ چراکه این فولکلور برای موسیقی هایی استفاده می شود که فارسی نیست اما زمانیکه شما در منطقه حودتان فارس زبان هستید، موسیقی تان خودبه خود موسیقی شهری و رسمی می شود. مگر اینکه در حاشیه شهر زندگی کنید.

    موسیقی های فولکلور موسیقی های رقص دسته جمعی است که بیشتر بازتاب زندگی، شادی، رقص و زیست روستائیان است. به عنوان مثال در حاشیه اصفهان بختیاری ها و لرها زندگی می کنند و به طبع موسیقی اینها موسیقی فولکلور محسوب می شود اما موسیقی ای که خود شهر اصفهان و مردم آن دنبال می کنند، موسیقی رسمی و دستگاهی است. در شهری که من زندگی می کردم یعنی مازندران یا گرگان کنونی و برای حدت بیشتر باید بگویم شهرهای کناره دریای خزر، گرگان تنها منطقه ای است که زبان مردمانش فارسی دری است. در واقع این شهر از یک طرف هم دارالفنون بوده و هم شهر فلسفه. چون دوره قابوس ابن وشمگیر، ادبیات شهر گرگان بسیار رشد می شود و گرگان هم یکی از بخش های مهم فرهنگی و ادبی ایران قدیم شد. طبیعتا ما در گرگان موسیقی فارسی را دنبال می کنیم. اما در یک کیلومتری ما مازندرانی ها زندگی می کنند و ما مرتب با مازندرانی ها در تماس هستیم؛ یعنی اهالی روستا برای خرید و فروش کالاهای خود و تامین مایحتاج خود با شهر در ارتباط هستند.

    در مورد موسیقی فولکلور باید بگویم که خودم شخصا زبان مازندرانی را مقداری می فهمم اما بلد نیستم حرف بزنم. اما در شهر گرگان موسیقی رسمی و دستگاهی داشتیم؛ از طرف دیگر ما به خراسان نزدیک تر هستیم و از زبان دری آنها هم نیز متاثر هستیم.

    اما در گرگان رادیو یک کیلوواتی وجود داشت که برای شهر گرگان نبود و برای مناطق اطراف گرگان بود. برای همین موسیقی های اطراف گرگان و مازندران که فرهنگشان مازندرانی بود را پخش می کرد. در واقع در همان دوره دبیرستان؛ ارکستری به نام ارکستر رادیو گلها که خودم آن را سرپرستی می کردم؛ راه اندازی شده بود که موسیقی های مازندارنی ضبط می کردیم؛ یعنی با سازهای فارسی موسیقی مازندارنی ضبط می کردیم.

    در آنجا من یک تعداد آهنگ مازندرانی اجرا کردم که شاید هنوز در رادیو گرگان هم باشد. اما این صفحه؛ اینطور اتفاق افتاد که در یک دوره ای رادیو ایران اعلام کرد که همه هنرمندان استان ها که رادیو دارند، به تهران بیایند و یک آهنگ خودشان را در برنامه شما و رادیو که صبح جمعه شروع می شد، اجرا کنند. از من هم خواستند که این کار را بکنم و من در مازندران یک آهنگ جدید که قبلا شنیده نشده بودم را پیدا کردم به نام «تی محله سنگ تراشو» که خیلی بکر بود و این آهنگ را خود رادیو در صفحه 45 دور چاپ کرد.

    در گرگان چون برادرم خیلی خوب تار دستگاهی می زد و من با صدای تار او با موسیقی دستگاهی آشنا شدم و بعد هم که صفحه های 33 دور آمد و اولین تک نوازی ها با صفحه های 33 دور با نوازندگی مجد، پرویز یاحقی، فرهنگ شریف منتشر شد که برادرم خریده بود و من آنها روی گرامافون می گذاشتم و تقلید می کردم. بعدا که تک نوازی ها از رادیو پخش شد من از روی آنها تقلید می کردم و کار خودم را بهتر می کردم و تقریبا ذائقه ام از همان ابتدای امر در موسیقی ایرانی شکل گرفت و امروز می بینم در آهنگ هایی که در دوره دبیرستان ساختم، رگه های آهنگ ها خیلی شبیه به روح اله خالقی و بنان است.

    * شما با چه شخصیت ها و جریان هایی برخورد داشتید که این تغییر در شما به وجود آمد؟
    __ اول اینکه پدرم صدای فوق العاده ای داشت و اولین کسی بود که در اپرای رستم و سهراب در باغ آغامحمدخانی آن موقع که الان پارک شهر است در 18-17 سالگی یک پی اس را اجرا کرد و خودش در نقش رودابه شرکت کرد. همچنین یک موسیقیدان حرفه ای که گرگانی نبود اما در گرگان زندگی می کرد به نام آقای زندی داشتیم و زمانیکه من بزرگ شدم و به دبیرستان رفتم؛ ایشان معلم سرود ما بود و من از نظر موسیقی خیلی تحت تاثیر ایشان بودم. در واقع آقای زندی مسئول اداره کردن موسیقی اپرت بود و پدرم که صدای خیلی زیری مثل صدای ظلی داشت، وقتی در باغ آغامحمدخانی؛ لباس زنانه می پوشید و نقش رودابه را ایفا کرد، تمام شهر صدایش را می شنیدند. طبیعتا وقتی پدری اینگونه داشته باشی و مادری که عاشق موسیقی است(هر دو فرهنگی بودند و به مدت 15 سال در ترکمن صحرا درس می دادند) این محیط فرهنگی باعث می شود که بچه های بزرگ هم به موسیقی علاقه مند شدند.

    برادر بزرگم ایرج درواقع به نوعی غیرمستقیم معلم من بود؛ البته با من هیچوقت تار کار نکرد اما خودم حدود 7 سال به دست های او نگاه می کردم و زمانیکه بطور مخفیانه ساز وی را برداشتم تا بزنم دیدم که می توانم مضراب بزنم. برادرم چون زراعت کاری می کرد و عادت داشت به خانه که می آید در اتاقش 20 دقیقه شب ها دراز کشیده در رختخواب تار بزند و من بدون اینکه آگاه باشم، به خاطر علاقه مندی در درگاه می نشستم و از اول ساز تا بیست دقیقه که تار می زد؛ او را نگاه می کردم و وقتی خسته می شد؛ از من می خواست تارش را در کمد بگذارم. پس اجازه داشتم که بنشینم و به صدای سازش گوش کنم. درغیر این صورت بچه ای در سن من نباید تا ساعت 10 شب بیدار می بود تا ساز برادرش را گوش کند.

    شاید نزدیک به شش تا هفت سال کارم همین بود. اما یک روز که داشتم در خانه تار تمرین می کردم و کسی غیر از عمه ام که آذربایجانی بود؛ در منزل نبود، یکی از دوستان برادر بزرگترم یک باره سرش را از بالای دیوار بالا آورد و گفت: محمدرضا تو تار می زنی؟ من الان می روم و به دبیر می گویم. آن زمان کلاس 10 دبیرستان بودم و از کلاس 8 دبیرستان شروع به تار زدن کرده بودم. من دنبالش دویدم که نروی و بگویی. من تار نمی زنم. اگر می گفتم که تار می زنم دیگر نمی توانستم یواشکی تار بزنم. او هم رفت و به دبیر ادبیات گفت. معلم ادبیات که از تهران آمده بود به من گفت: در گروهی که برای جشن انتهای سال دبیرستان آماده می کند، تو تار می زنی یا تار می زنی یا ادبیات صفر می گیری! من هم مجبور شدم که تار بزنم. روزی که تار را در ملحفه به دبیرستان می بردم، برادرم مرا دید و صدا کرد. من؛ بچه بداخلاق، اخمو و گوشه گیری بودم و با کسی حرف نمی زدم. به من گفت: تو تار می زنی؟ گفتم: بله گفت: چرا نیامدی سنتور کار کنی که من بلدم تا با تو از روی نت کار کنم؟ با اخم گفتم: من تار دوست دارم و او جواب داد: برو تارت را بزن. دیالوگ ما در همین حد بود.

    درواقع این محیط، تار زدن برادرم، معلم ام آقای زندی و نوازندگانی که در زمان برادرم ساز می زدند؛ مثل عماد رام باعث شد من به این سمت کشیده شوم.

    * چطور شد که هنرستان موسیقی شبانه را برای آموزش انتخاب کردید و نزد چه کسانی آموزش دیدید؟
    __ من خیلی علاقه داشتم که نت یاد بگیرم برای اینکه هر جا می رفتم به من می گفتند که نت بلدی؟ و می گفتم: نه. مثلا اولین تمرینی که با گروه گرگان برای همان جشن مدرسه داشتم یکی دو نفر از بچه ها که به نت وارد بودند، تا رسیدم که تارم را کوک کنم، به من گفتند: ر بده، ر بده. گفتم: من نت بلد نیستم. شما بزنید من کوک می کنم و با شما می زنم. من ازنظر گوشی خیلی قوی بودم. آنهازدند و من فوری کوک کردم با آنها همراه شدم و همه قطعات را همان روز اول زدم و مشکلی نداشتم؛ چراکه آهنگ هایی که قرار بود بزنند را قبلا از رادیو شنیده بود و رادیو معلم خیلی مهم من در فراگیری بود؛ درواقع معلم اصلی من رادیو بود.

    بعداز دپیلم تصمیم گرفتم به تهران بیایم و موسیقی بخوانم؛ یعنی رشته اصلی ام موسیقی باشد اما نمی خواستم در سبک موزیسین ها بیفتم چون آن زمان ارزش موزیسین ها و نوازندگان خیلی کم بود. پدرم با موسیقی خواندن من مخالفت کرد و گفت که برو لندن رشته مهندسی بخوان و بیا در گرگان موتورهای دیزل و تراکتورهای قدیمی را تعمیر کن. من خواستم که موسیقی بخوانم؛ از گرگان پول هایم را جمع کردم و کلاس 12 که می خواستم بروم؛ نرفتم. یک نامه نوشتم و گذاشتم در خانه و با 300 تومان سوار ایران پیما شدم و فرار کردم و به تهران آمدم تا شش ماه پدرم برایم پول نمی فرستاد. ولی دوستی به نام دهخدا در خیابان ظهیرالدوله در یکی از همین خانه های به شکل خانه ی قمرخانم؛ یک اتاق به من اجاره داد. من با دوستم در آنجا زندگی می کردم. وقتی به تهران آمدم تصمیم گرفتم که به هنرستان بروم. هیچ جا و فامیلی نداشتم. تک و تنها بودم. به خیابان ها نگاه می کردم تا ببینم کلاس های موسیقی چه درس می دهند؟ متاسفانه اغلب کلاس آن موقع سازهایی مثل گیتار، آکاردئون و ... را آموزش می دادند. هیچکدام ساز تار درس نمی دادند. حدود پنج کلاس آزاد شبانه رفتم و برای هر کلاس 40 تا 60 تومان هزینه کردم اما در این کلاس ها هیچکدام معلم تار نداشتند یا سازهای دیگری می زدند و هر بار که می خواستند تار یاد بدهند؛ نمی شد. یادم می آید یه کلاسی رفته بودم که متعلق به آقای ملک بود. قرار بود یک آقایی به اسم اعرابی که ترومپت می نواخت به من تار درس بدهد. او گفت که کارش نواختن ترومپت است و می تواند نت ها را به من یاد بدهد و به من بگوید کجا غلط است و کجا درست است! در یک جلسه به من نت های اولیه را درس داد و گفت یک مقداری تار بزنم. من شروع به نواختن تار کردم که آقای اسداله ملک با ویولنش آمد و گفت این کیست که این قدر خوب تار می زند؟ یعنی با اینکه سطح نوازندگی من خوب بود اما می خواستم نت یاد بگیرم؛ چون فکر می کردم نت یاد گرفتن تنها دلیلی است که آدم را موسیقیدان می کند؛ البته اکنون اینگونه فکر نمی کنم. من کلاس های مختلف رفته و پول ها دادم. حتی تصمیم گرفتم پیانو بزنم تا نت یاد بگیرم.

    این پیش زمینه ها را گفتم تا ببینید چقدر مشکلات بوده برای کسی که در آن دوره می خواسته ساز ایرانی یاد بگیرد. اما اینکه چطور به هنرستان شبانه رفتم باید بگویم در خیابان ارباب جمشید با دوستم یک آپارتمان دربست گرفته بودیم و یک بقالی سر کوچه بود که همیشه از آن شیر و ماست و نان ساندویچی هر صبح می خریدم. کوچه ارباب جمشید؛ کوچه ارامنه بود و من چون پسر شهرستانی بودم خجالت می کشیدم که از این کوچه رود شوم چراکه دختران ارمنی در این کوچه می ایستادند و متلک می گفتند. من هیچ وقت جرات نمی کردم از اینجا رد شوم که ببینم کوچه به کجا می رسد. یک بعدازظهر پنجشنبه که خلوت بود راه را گرفتم و کمی که رفتم دم پنجره آهنی رسیدم که از آنجا صدای تار و آواز می آمد. از پنجره دیدم که آقایی آواز می خواند و آقای دیگری تار می زند. فکر کردم این چه ساختمانی است که در آن آواز و تار می زنند! چند قدم جلوتر رفتم و دیدم بالا تابلوی قدیمی نوشته است هنرستان شبانه موسیقی تاسیس . خیلی خوشحال شدم که بغل گوش خانه ای که زندگی می کردم هنرستان موسیقی شبانه بوده، داخل رفتم. در آن اتاق ایستادم شخصی به نام آقای میرزایی تار می زد. به من گفتند شما تار می زنی یا ساز دیگری می زنی؟ گفتم بله کمی تار می زنم. آقای میرزایی تارش را به دست من داد و گفت شما کمی برای ما بزن. من هم چون بلد بودم زدم و آنها خوششان آمد. آن آقا در آنجا افشاری خواند. فکر می کنید آن آقا چه کسی بود؟ آقای نصراله ناصح پور. گفتم من می خواهم در هنرستان ثبت نام کنم. آقای ناصح پور گفت: بیا اینجا استاد بزرگ آقای شهنازی درس می دهند بیا به دفتر برویم و سوال کنیم. رفتیم دفتر و گفتند که 60 تومان باید بدهی. من در کلاس آقای شهنازی ثبت نام کردم و خوشحال از اینکه استاد مسلم موسیقی را پیدا کردیم و نمی دانستم که آقای شهنازی نت بلد است یا نیست. یکبار در برنامه شما و رادیو صدای سازش را شنیده بودم. سر کلاس آقای شهنازی رفتم که پیرمرد مهربان و خوشگلی بود. گفت کمی ساز بزن. من هم شروع به ساز زدن کردم و گفت خیلی خوب ساز می زنی اما نت بلدی؟ گفتم: نه گفت: برو پیش آقای صالحی یک مدت نت بزن و بعد بیا پهلوی من. حالا که من رفته بودم پهلوی آقای شهنازی که ردیف یاد بگیرم آقای شهنازی می گوید برو نت یاد بگیر. من رفتم خدمت آقای صالحی؛ مضراب را مدل دیگری می گرفتم و در نشستن اشکالاتی داشتم. ایشان خیلی برای من زحمت کشید. درضمن استاد برادر من هم بود. شش ماه نزد آقای صالحی نت شروع کردم و کتاب های هنرستان را خواندم و سرعت آموزشی ام زیاد بود چون ازنظر درونی موزیسین بودم بعد به کلاس آقای شهنازی رفتم.

    * چطور شد که وارد ارکستر آقای حسین دهلوی شدید؟
    __ دو سالی در هنرستان موسیی شبانه درس می گرفتم. آن زمان سرپرست هنرستان آقای امیر جاهد بود. بعداز فوت ایشان هنرستان ما را به هنرستان روزانه در خیابان کاخ - که منزل مصدق بود- منتقل کردند. فضای فرهنگی هنرستان روزانه با شبانه فرق می کرد. در هنرستان شبانه؛ معلم ها و موزیسین ها بینابین روش وزیری بودند یعنی روش سنتی _ کلاسیک موسیقی و ارتباط این دو نوع موسیقی برای ما خیلی زیبا بود. اما وقتی به هنرستان روزانه رفتیم در محیط کاملا هنرستانی قرار گرفتیم. در آنجا با آقای شهنازی و صالحی کار می کردم و آثار وزیری را نزدش تمام کردم. تقریبا سه ساله تمام کارهای آقای وزیری را زدم و سطح تکنیکم خیلی بالا آمد. یک روز جشن فارغ التحصیل هنرستان بود. گفتند که از هنرستان شبانه هم اساتید یک نفر را معرفی کنند. آقای صالحی و شهنازی مرا معرفی کردند و من باید جلوی آقای دهلوی و معلمان هنرستان روزانه ساز می زدم. آنجا دیدم که اگر بخواهم در دستگاه همایون معمولی بزنم، ممکن است خیلی اعتبار نگیرم. از جای سختی انتخاب کردم و همایون زدم و در آن جای سخت بداهه پردازی را طوری تنظیم کردم که به جاهایی بروم که معمول نبود. وقتی کنسرت تمام شد آقای دهلوی بلند شد و جلو آمد و با من دست داد و از من تشکر کرد. بعد به من گفت که به دفتر بیا تا ببینمت. من به دفتر رفتم و ایشان گفتند که من در هنرستان یک ارکستر بزرگ دارم که ارکستر هنرستان بود. گفت بیا و در آن شرکت کن. من دیگر وارد محدوده روزانه شدم ولی شبانه درس می گرفتم. بعد آقای دهلوی مرا به ارکستر صبا دعوت کرد و بعد ارکستر صبا را تبدیل به ارکستر دهلوی کرد. من تا زمان سربازی و بعداز سربازی هم خدمت آ قای دهلوی رفتم و از بقیه کسانیکه تار می نواختند، بیشتر حقوق می گرفتم. یکبار شنیدم از یکی از نوازندگانی که نزد آقای دهلوی رفت و آمد داشت که به دهلوی گفت؛ به لطفی سیصد و شصت تومان می دهی اما به ما سیصد تومان. کار ما موسیقی است اما دیپلم ایشان رشته طبیعی است. آقای دهلوی جواب داده بود که او با سابقه غیرهنرستانی خود را به اینجا رسانده و شما از سابقه هنرستانی کلاس چهارم ابتدایی و ششم دبستان به اینجا آمدی. این خیلی همت کرده که از شهرستان دیپلم گرفته به تهران آمده و خود شخصا کار کرده و به اینجا رسیده و حالا در ارکستر حرفه ای ساز می زند.

    * فضای هنرستان چه تاثیری روی شما گذاشت آیا دید شما را تغییر داد؟
    __ زمانی که به هنرستان روزانه رفتم آقای دهلوی مسئول آن بودند. در هنرستان شبانه که آقای امیرجاهد مدیر آن بود بیشتر به موسیقی اصیل ایرانی و ردیف اهمیت داده می شد و اساتیدی که درس می دادند بیشتر علاقه مندی به این نوع موسیقی داشتند. اما در هنرستان روزانه ارکستراسیون، هارمونی، تنظیم آثاری و سازهای غربی بیشتر اهمیت داشت. اگرچه آقای دهلوی به سازهای ایرانی هم اهمیت می داد اما سازهای ایرانی نقش چندانی در ارکستر نداشتند. مثلا در ارکستری که ویلون، ویولن سل، قره نی، کنترباس و... باشد دیگر نقش سازهای ایرانی به چشم نمی آید. همچنین هنرستان در دوره آقای رهبری دیگر کاملا غربی شد؛ اما محیط هنرستان روزانه از یکسو شکل نت و تئوری موسیقی مرا قوی کرد و از طرف دیگر در موسیقی غربی قوی شدم، همچنین وزیری را خوب شناختم.

    رفته رفته دیدم که بچه های هنرستان با علاقه کامل ردیف را دنبال نمی کردند و بیشتر وظیفه ای می زدند و این مسئله مرا اذیت می کرد. من از ابتدا دو راه یعنی وزیری را و ردیف شهنازی را جدی گرفتم و این دو تاثیر زیادی روی من گذاشت.

    * قبل از اینکه وارد هنرستان موسیقی شوید، چه دیدی درباره هنرستان داشتید و بعداز وارد شدن به چه نتایجی رسیدید؟ آیا فضای هنرستان شما را راضی کرد؟
    __ اگر تاریخ هنرستان را مطالعه کرده باشید هنرستان از زبان مینباشیان یک روند تاریخی خاصی را دنبال کرده است. از همان موقع آهنگسازانی مثل وزیری علاقه داشتند که با سازهای غربی موسیقی ایرانی کار کنند. آنها که آن طرف بودند می خواستند با همان موسیقی کلاسیک دوران رمانتیسم که آن دوره باب بود؛ موسیقی را ادامه دهند. اینجا دوگانگی به وجود می آمد و به قول استادم می گفت این دو موسیقی با هم مثل آب و روغن هستند و با هم قاطی نمی شوند. وقتی خالقی بعداز وزیری مسئولیت هنرستان را قبول کرد تحول بزرگی برای نزدیکی موسیقی ایرانی با نوع موسیقی وزیری که بیشتر غربی بود، ایجاد شد. خالقی تمام اساتید خوب موسیقی را در دوره خود وارد هنرستان کرد. ازجمله علاوه بر زرین پنجه که تار درس می داد؛ موسی معروفی، شهنازی، مفتاح، ملاح، آقای بهاری و حسین تهرانی را دعوت کرد و اگر آثار خالقی را که در همان دوره ببینید متوجه می شوید که با استادش وزیری خیلی متفاوت است. این موسیقی از نظر رگه های ملی، ارزشگذاری، ادبیات ملی و ارزشگذاری در موسیقی ملی خیلی خوب بود و نمونه اش هم ساز و سخنی بود که خالقی تهیه کرد.

    خالقی نابهنگام فوت کرد و آقای مفتاح آمد اما مدیریت نداشت و هنرستان به هم ریخت و آشفته شد. بعداز آن آقای دهلوی آمد که بسیار با شخصیت بود و ذهن ریاضیات داشت. باوجود اینکه خودش موسیقیدان حرفه ای نبود اما از بچگی در هنرستان موسیقی کار کرده بود و به خاطر علاقه به موسیقی؛ آهنگسازی خوانده بود. در واقع آقای دهلوی به آن معنا موسیقیدان نبود اما مدیریت خیلی خوبی داشت و آدم عاشقی بود. همچنین شخصیت او روی من تاثیر داشت اما محیط هنرستان هم یک مقدار از پایه های کار خالقی را نگه داشت و دوباره هنرستان غربی شد و چون خودش هم آهنگساز بود و می خواست تجربه کند. این تجربیات خود را به محک هنرستان می گذاشت و یواش یواش نوازندگان اروپای شرقی هم آ مدند و در هنرستان درس دادند. بعد به دوران جشن های 2500 ساله خوردیم که تمام تغییرات ما به سمت غرب بود و در ادامه داستان رهبری و ارکستر 2500 نفره و کارگاه سازسازی دوره ساسانیان به وجود آمد. آقای رهبری بعداز چند سال از خارج آمد. به پدر و مادرها گفتند که اینجا باید شبانه روزی باشند و محیط هنرستان باید کارگاهی باشد که برای ایرانیان خیلی سخت بود که فرزندانشان در هنرستان به صورت شبانه روزی باشند و معترض شدند. آنجا ارکستر موزیکال و ارکستر جوانان درست شد و هوشنگ کامکار و بعضی از دوستان ما در این ارکستر ساز می زدند. آقای رحمت اله ولی که بهترین شاگرد صبا بود و به او صبا کوچولو می گفتند از کار موسیقی ایرانی بیرون آمد و اندک فضای موسیقی ایرانی به مفهوم سازهای ایرانی را ازدست دادیم. همچنین هنرستان در اصل نوازنده برای نواختن در ارکستر پرورش می داد و تک نواز تربیت نمی کرد که مثل شهنازی، درویش خان و... سولیست شود. بچه هایی که مثل علیزاده، طلایی و... وقتی به دانشگاه می آیند در آنجا با موسیقی اصیل ایرانی آشنا می شوند و بیشتر مرکز حفظ و اشاعه است که تاثیر خود را در آن بچه ها می گذارد.

    * آقای علیزاده گفته است فضای هنرستان چنان تاثیری روی وی گذاشته که سال ها بر سیاق هنرستان؛ نوازندگی و آهنگسازی کرده است. چه شد شما این به نتیجه رسیدید که هنرستان نمی تواند نیازهای شما را برآورده کند؟
    __ هنرستان یک آکادمی بود که روش آموزشی اش نیمه غربی بود. من با اینکه به این خط و خطوط احترام می گذاشتم و با این نوع موسیقی بزرگ شده بودم ولی دلم می خواست که هر دو این موسیقی ها وجود داشته باشد. آقای علیزاده دانشجوی هنرستان بودند و اندیشه ایشان از سن پائین در هنرستان شکل گرفته بود و به آن شیوه کار می کردند. آقای علیزاده هم در ارکستر صبا بود و آن نوع موسیقی را می شناخت و چیز دیگری غیر از آن موسیقی نمی شناختند. یا همانطور که آقای روشن روان، فارغ التحصیل موسیقی ایرانی است ولی فلوتیست کلاسیک است و فلوت را با روش کلاسیک کار کرده است؛ چراکه کسی فلوت ایرانی درس نمی داد. موسیقی ایرانی در فضای هنرستان جاری نبود و خیلی کم می دیدیم که بچه ها شور یا سه گاه کار می کنند؛ یا ماژور یا مینور کار می کردند. معلوم است که آقای علیزاده باید چنین حرفی بزند. چون آنجا درس خوانده بود. علیزاده هم خودش به سبک و سیاق دبیرستان کار می کرد ولی خیلی کوتاه بود ؛چراکه بعد به دانشگاه آمد و شاگرد آقای دکتر صفوت شد و از سال اول که وارد مرکز و اشاعه شد، دنیایش تغییر کرد. دنیای من خیلی جلوتر با موسیقی ایرانی تغییر کرده بود ولی دنیای بچه های هنرستانی از زمان دانشکده و مرکز حفظ و اشاعه موسیقی تغییر کرد. تفاوت من با آقای طلایی و علیزاده در این است. من و آقای مشکاتیان تفاوتمان با این بچه ها همین است که ما خیلی پیشتر به موسیقی ایرانی علاقه خاص داشتیم و رگه های موسیقی ایرانی را دنبال می کردیم.

    * شما در چه جریانی با آقای برومند آشنا شدید که وی شما را با خوانندگان و نوازندگان قدیمی مثل عبدالله خان دوامی، هرمزی، فروتن و ... آشنا کرد. این موضوع که شما اشاره کردید این اساتید بهتر از فضای هنرستان ها هستند و حقیقت اصیل موسیقی را می توان نزد آنها آموخت یعنی چه؟ آیا هنوز هم این اعتقاد را دارید؟
    __ قسمت اول را تصحیح می کنم آقای برومند مرا با آقای دوامی آشنا نکرد؛ یعنی ایشان مرا با هیچ استادی آشنا نکرد. من با آقای دوامی قبل از این تاریخ ها و قبل از اینکه با آقای برومند در دانشکده آشنا شوم، آشنا و شاگردشان بودم. با آقای هرمزی از طریق کمالیان آشنا شدم. با آقای برومند در دانشکده هنرهای زیبا آشنا شدم؛ نه اینکه وی را بشناسم اما فهمیدم که ایشان ردیف دان و شاگرد قهرمانی بوده است. در دانشکده ما مسئولیت موسیقی ایرانی با آقای برومند بود؛ چون استاد کامل و پروفسور دانشگاه بود. برومند سابقه دانشگاهی داشت و در آلمان رشته پزشکی خوانده بود و دکتر شده بود و در آخر که می خواست بیاید نابینا شد. بعداز آن مسئولیت موسیقی با آقای برومند بود و آقای دکتر صفوت را هم آقای برومند به استخدام دانشکده درآورد و کمک کرد که ایشان ردیف میرزاعبداله را از خودشان یاد بگیرند. دو دستگاه شور و همایون را یاد گرفت و با همین دو دستگاه شور و همایون استخدام شدند آقای برومند با زحمت زیاد توانست دکتر صفوت را استخدام کند؛ چراکه ایشان دکترای حقوق غیردولتی در فرانسه داشت ولی چون مدرک دکترا داشت یک جورهایی با پارتی بازی استخدام شد. در سال اول و دوم با آقای دکتر صفوت شور و همایون را می زدیم و بعد سال سه و چهار شاگرد آقای برومند می شدیم و سال سه و چهار هم دو دستگاه را بیشتر نمی زدیم یکی ماهور و دیگری چهارگاه. به همین دلیل آقای برومند وقتی مرکز حفظ و اشاعه را راه انداخت فرض را بر این گذاشت که دوره عالی دانشکده ما بشود که لیسانس را با آقای برومند در این مرکز ادامه دهیم و تخصصی تر کار کنیم. آقای برومند معرفی شده هستند و من نباید ایشان را معرفی کنم. ایشان از بچگی شاگرد درویش خان بود و بعد پدرشان دو برادر را به آلمان برای تحصیل جدی فرستاد. برومند در آنجا هم به دلیل اینکه در آلمان بودند و در آن فضا تحصیل می کردند خیلی تار نمی زد فقط یک تار با خود به نام روشنک برده بود و می زد. یک مدتی هم پیانوی غربی زد و نت را آنجا وقتی هنوز نابینا نشده بود؛ یاد گرفت. آکاردئون هم کمی می زد و با موسیقی غربی آشنایی داشت و خود هم از خانواده های با فرهنگ تهران قدیم بود. پدرش عبدالوهاب همیشه خانه اش مجلس موسیقی بود. عارف قزوینی و درویش خان در خانه ایشان بودند و خیلی از موسیقیدانان در منزل پدرشان ساز می زدند. با آقای خالقی هم خیلی دوست بودند. صبا و آقای برومند با هم به منزل درویش خان می رفتند.

    * آقای برومند یک شخصیت خاص داشتند و نسبت به موسیقی ایرانی بدبین بودند. حتی بسیاری از نوازندگان و خوانندگان مثل آقای جلیل شهناز یا بنان او را قبول نداشتند. شما گفته اید که آقای برومند بیشترین تاثیر را بر من گذاشت. آیا ادبیات بدبیانه وی در شما تاثیر گذاشت یا وی فضایی از موسیقی را درک کرده بودید که فراتر از مباحث انتقادی وی نسبت به موسیقی آن دوره بود؟
    __ آقای برومند بدبین نبود و خیلی مشوق و پرامید بود و هر چیز مثبت را نگاه می کرد اما نکته ای را باید بگویم که آقای برومند یک موسیقیدان آکادمیک بود ولی در بین موسیقیدان های ایرانی که ساز ایرانی می زدند هیچ آدم آکادمیک پیدا نمی کردید. حتی خود شهنازی هم با اینکه ردیف دان بود؛ آکادمیک به مفهوم دانشگاهی اش نبود اما سلیقه اش بسیار آکادمیک بود حتی با ما هم سختگیر بود؛ خیلی ها از مشخصه های برومند خیلی خوششان نمی آمد چراکه وی بدون درنظر گرفتن اینکه شما کی هستید، حرف و نظرشان را می داد. اگر سوال می کردید که نظرتان روی فلان هنرمند چیست؟ دقیق او را توضیح می داد. سلیقه بالایی داشت و خیلی کم می شد او را تحت تاثیر قرار داد ولی نکته ای بود که حال موسیقی را می فهمید.

    من از آقای برومند درباره نوازنده هایی مثل ورزنده، محمودی خوانساری و جلیل شهناز سوال کردم. گفت: خیلی پرمعنی و پراحساس و زیبا می زنند. ولی اگر به ایشان می گفتید که با درویش خان چه فرقی می کند؟ می گفت: ساز جلیل شهناز را نباید با درویش خان مقایسه کنید. خط و ربط ها خوب را تنظیم می کرد و قیاس بی خودی نمی کرد. درویش خان با خط و خطوط دیگری در تاریخ آمده و اینها با خط و خطوط دیگری آمدند و چون با فرهنگ مطربی بسیار بد بود و ناراحتش می کرد، هیچوقت نمی گفت من موسیقیدان هستم. اینها مسائلش بود که یک مقدار باعث دوگانگی می شد.حتی وی در پاسپورتش شغلش را ملاک نوشته بود و زمانیکه دلیل آن را پرسیدند. گفت: آنقدر موسیقی و موسیقیدان بودن در این مملکت بی ارزش است که دور از شان من هست که بگویم موسیقیدان هستم. این را از یک نظر درست می گوید؛ چراکه ازنظر اجتماعی به تمام اهل عمل موسیقی می گفتند، عمله طرب. حالا به یک عده احترام می گذاشتند و می گفتند؛ عمله طرب شاهی! این در افکار عمومی و کشور مسلمان بار منفی بدی داشت. شاید اگر طرب و مطرب مفهوم بد اجتماعی نداشت؛ چه عنوانی بهتر از طرب و مطرب؛ یعنی طرب انگیز! وزیری رشادت ها به خرج داد و سعی کرد،احترام موسیقیدان را خیلی بالا ببرد.
    گفتگو: آمن خادمی
    پایان پیام

    منبع : خبر گزاری ایلنا


    #1 ارسال شده در تاريخ ۱۳۹۰/۰۹/۰۴ در ساعت 15:53

  2. # ADS
    مجری تبلیغات
    تاریخ عضویت
    -
    نوشته ها
    -
    فروشگاه آنلاین کیوبیس با سیستم پرداخت آنلاین و ارسال به سراسر نقاط ایران ، شهرستانها و روستاها در کمترین زمان ممکن ، فروش vst وی اس تی ارزان و با کیفیت ، فروش سمپل و پلاگین های جدید آهنگسازی

    بی نظیرترین آموزش فارسی نرم افزار کیوبیس ( سطح مقدماتی )
    آموزش فارسی کار با نرم افزار کیوبیس (سطح پیشرفته)
    آموزش فارسی CUBASE 5 & NUENDO4
    آموزش فارسی تکمیلی NUENDO5.5, CUBASE 6.5
    آموزش فارسی Ableton Live 9
    آموزش فارسی سونار Sonar X2,X3
    آموزش فارسی Cubase Elements 7

    آموزش فارسی protools 10
    آموزش فارسی Logic Pro X2 لاجیک
    آموزش فارسی Studio one استودیو وان
    آموزش فارسی BAND IN A BOX 2015
    آموزش فارسی Guitar Pro 6
    آموزش فارسی ضبط افکت میکس و مستر صدا ADOBE AUDITION CS5.5
    آموزش فارسی یک پروژه تنظیم آهنگ از ابتدا تا انتها

    آموزش فارسی اف ال استودیو FL Studio 12
    آموزش فارسی سمپلر کانتکت Native instrument Kontakt 5
    آموزش فارسی تصویری امنیسفر OMNISPHERE
    آموزش فارسی تخصصی تنظیم حرفه ای موسیقی
    آموزش فارسی موسیقی الکترونیک Steinberg Sequel
    آموزش فارسی تکنیکهای حرفه ای وکال همراه با آموزش Melodyne
    آموزش فارسی تکنیکهای رکورد صدا در استودیو موسیقی
    آموزش فارسی 101 ترفند حرفه ای میکس + مستر آهنگ با ایزوتوپ اوزون 7 izotope ozone
    آموزش فارسی جامع مسترینگ آهنگ Izotop Ozone 6 + tracks
    آموزش فارسی Fab Filter+Waves +Slate Digital

    آموزش کامل مراحل ساخت آهنگ از ابتدا تا انتها
    آموزش فارسی آهنگسازی در یک هفته
    آموزش فارسی تنظیم حرفه ای موسیقی
    آموزش فارسی مولتی مدیا تصویری مبانی موسیقی
    آموزش فارسی تنظیم و ارکستراسیون آهنگ
    آموزش فارسی فالش گیری و فاصله سازی صدای خواننده
    آموزش خوانندگی پاپ به زبان فارسی
    آموزش آهنگسازی در سبکهای پاپ، هیپ هاپ رپ،ترنس،هاوس،بلوز،جاز،راک

    آموزش فارسی میکس حرفه ای آهنگ
    آموزش فارسی میکس و مسترینگ حرفه ای
    آموزش فارسی یک پروژه میکس و مستر آهنگ از ابتدا تا انتها
    آموزش فارسی ریتم سازی در موسیقی
    آموزش فارسی ساخت بیت در موسیقی
    آموزش فارسی صداسازی با سینتی سایزرها
    آموزش فارسی فالش گیری و فاصله سازی صدای خواننده
    آموزش فارسی ساخت استودیوی موسیقی خانگی

    خرید وی اس تی پیانو spitfire audio hans zimmer piano
     

+ پاسخ به موضوع

موضوعات مشابه

  1. پاسخ ها: 13
    آخرين نوشته: ۱۳۹۶/۰۹/۱۱, 15:40
  2. درخواست تغییر نام کاربری
    توسط دختر ویولونیست در انجمن انجمن عمومی سایت
    پاسخ ها: 1
    آخرين نوشته: ۱۳۹۰/۱۱/۲۲, 12:00
  3. زمان برگزاری همایش «خنیاگران عشق» تغییر کرد
    توسط Ramin95 در انجمن اخبار روز موسیقی
    پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: ۱۳۹۰/۱۰/۲۱, 14:00
  4. پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: ۱۳۹۰/۰۹/۲۶, 13:41
  5. پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: ۱۳۹۰/۰۹/۱۲, 15:41

جستجو شده ها

نت ویولن محله سنگ تراشون

نت فارسي محله سنگ تراشون تار

دانلود آهنگ مازندرانی سنگ تراشون

موسیقیدان های مرکزحفظ و اشاعه

دانلود آهنگ عمله سنگ تراشون

محله سنگ تراشون نت ویولون

مازندرانی ها گرگانی ها

سنک تراشون در مازندران به چه معناست.؟

تا این لحظه 1 کاربر از این تاپیک دیدن کرده اند

فقط اعضا گروه ویژه vip و مدیران قادر به دیدن اسامی بازدیدکنندگان تاپیک هستند

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید

کپی از مطالب سایت مجاز نمیباشد و پیگرد قانونی دارد

cubase.ir

BACK TO TOP
وی اس تی
آرتیست