کانال کیوبیس در تلگرام را دنبال کنید
آهنگسازی
آهنگسازی
آموزش فارسی فالش گیری
آموزش فارسی آهنگسازی با کامپیوتر
آموزش فارسی حرفه ای کیوبیس
حرفه ای ترین آموزش فارسی تصویری مبانی و تئوری موسیقی در ایران
آموزش فارسی ساخت ریتمهای 6/8 ایرانی عربی بندری ترکی عربی



آهنگسازی
صفر تا صد آموزش فارسی کیوبیس پک 1
صفر تا صد آموزش فارسی کیوبیس پک 2


دانلود کیوبیس 8 cubase با لینک مستقیم رایگان و آموزش نصب فارسی

دانلود رایگان وی اس تی استرینگ شرقی Fayez Saidawi Oriental Strings با لینک مستقیم تک پارت از سرور سایت



آموزش آهنگسازی فارسی

+ پاسخ به موضوع
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 1 , از مجموع 1

موضوع: گفت.وگو با استاد هوشنگ ظریف به بهانه سالگرد تولدش: باید اصالت این موسیقی را حفظ کنیم

  1. Ramin95 آواتار ها
    Ramin95
    شماره کاربری
    4941
    Contributor
    شهریور /۱۳۹۰
    2,290
    مثبت های دریافتی
    + های دریافتی570
    0
    سپاس از شما 805 بار در 677 پست
    Follows
    0
    Following
    0

    پیش فرض گفت.وگو با استاد هوشنگ ظریف به بهانه سالگرد تولدش: باید اصالت این موسیقی را حفظ کنیم

    تنها کاربران عضو قادر به مشاهده لینکها هستند ، برای مشاهده و دانلود لینکها از اینجا ثبت نام کنید استاد هوشنگ ظریف


    نیوشا مزیدآبادی: استاد هوشنگ ظریف در 16 آذرماه سال 1317 در تهران متولد شد و بعد از پایان سال چهارم ابتدایی به هنرستان موسیقی رفت و از بزرگ.ترین اساتید زمان خود بهره برد. اساتیدی چون موسی خان معروفی که هوشنگ بهترین شاگردش محسوب می.شد تا روح.الله خالقی، جواد معروفی و حسین تهرانی. او پس از فارغ.التحصیل شدن از هنرستان در سال 1327 به استخدام وزارت فرهنگ و هنر در آمد و فعالیت خود را به عنوان نوازنده و تکنواز در گروه.های مختلفی مانند ارکستر موسیقی ملی، ارکستر صبا و… شروع کرد. هوشنگ ظریف سال.ها سولیست تار در ارکسترهای متعدد سازمان ملی وابسته به وزارت فرهنگ و هنر در اجرای برنامه.های موسیقی ارکسترهای مزبور در سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران بود، او اجراهای متعددی با گروه استاد فرامرز پایور داشته است و با این گروه در کشورهای اروپایی و آسیایی زیادی به اجرای موسیقی ایرانی پرداخته است. این هنرمند برجسته یکی از نخستین هنرمندانی است که پس از انقلاب؛ نشان عالی هنر (معادل دکتری در نظام آموزش عالی) را دریافت کرد. استاد ظریف در گفت.وگوی زیر در آستانه میلادش به مرور خاطرات جوانی و فعالیت.های هنری.اش تا به امروز پرداخته است…

    نقل شده است که شما با شنیدن تار آقای مجد به این ساز علاقه.مند شده.اید. در وهله اول بد نیست درباره نحوه ورودتان به هنرستان موسیقی و شروع نوازندگی تار برایمان بگویید…
    من نسبت فامیلی دوری با آقای وزیری تبار داشتم که خود موزیسین بود. زمانی هم که هنرستان موسیقی در سال 1328 توسط مرحوم روح.الله خالقی تاسیس شد، پدر و .... من تصمیم گرفتند که مرا در آنجا ثبت نام کنند. البته این هنرستان در ابتدا از سال پنجم ابتدایی دانش.آموز می.پذیرفت که من آن زمان سال چهارم ابتدایی بودم و بنابراین برادر من که یک سال از من جلوتر بود زود.تر از من در آنجا ثبت نام شد. در آن زمان نوازندگی هنرمندانی چون آقای مجد از رادیو پخش می.شد و به این ترتیب من به این ساز علاقه.مند شدم. یادم هست که خودم بعضی وقت.ها چیزهایی، با چند تا میخ و کمی نخ و چوب، شبیه ساز تار درست می.کردم. زمانی که چهارم ابتدایی را تمام کردم و برای ثبت نام به هنرستان رفتم، آقای خالقی از من پرسید که چه می.خواهی بزنی که من هم گفتم تار. او پرسید که همین طوری تار را انتخاب کرده.یی؟ من هم جواب دادم که خیر، این ساز را دوست دارم و صدای ساز آقای مجد را از رادیو شنیده.ام و به این ساز علاقه.مند شده.ام. به این ترتیب قبول کردند و من به کلاس درس موسی خان معروفی رفتم.

    در این مقطع حدودا ده، دوازده ساله بودید؟
    بله. کلاس پنجم را در آنجا شروع کردم و با علاقه.یی که داشتم این ساز را می.نواختم. دروسی هم که تدریس می.شد هنوز به چاپ نرسیده بودند و اکثرا دستی نوشته شده بودند. که اساتید آنجا مثل آقایان بنان و جواد معروفی آنها را برای دانش.آموزان تدریس می.کردند.

    آن زمان مرحوم علینقی وزیری در هنرستان، ساز تار تدریس نمی.کردند؟
    خیر. البته شاید درس می.دادند اما به هنرستان نمی.آمدند. بعدها هم از نوازندگی من بسیار تعریف کردند. خلاصه به این صورت کار خود را از هنرستان شروع کردم. در آنجا می.گفتند که همه دانش.آموزان باید «ضرب» هم یاد بگیرند اما من هم دو سال قبل از اینکه وارد هنرستان شوم به دلیل علاقه.یی که به تمبک داشتم، نزد استاد حسین تهرانی، این ساز را یاد گرفته بودم و در این زمینه مهارت داشتم، به همین دلیل دستم خیلی روان بود. یادم هست زمانی به رادیو رفته بودم و در آنجا کسی نمی.دانست که من تنبک هم می.زنم. از قضا احتیاج داشتند که کسی برایشان تنبک بزند. من به آنها گفتم که ساز من تار است اما می.توانم کمک.شان کنم. این شد که در استودیو به دنبال تنبک گشتیم اما فقط توانستیم یک تنبک زورخانه.یی پیدا کنیم که هم اندازه قد و هیکل من بود! من آن زمان 16 سال بیشتر نداشتم. یک بار هم در خانه حبیب.الله بدیعی .میهمانی دعوت بودم که آنجا هم از من خواستند که تنبک بزنم اما این.بار حتی آن تنبک زورخانه.یی هم نبود که یادم هست آنجا روی میز ریتم گرفتم! دوران خیلی خوبی داشتیم.

    احتمالا کمتر کسی است که اطلاع داشته باشد که شما تنبک هم می.نواختید و به نظر می.رسد که اکثرا شما را با ساز تار می.شناسند. این در حالی است که شما به عنوان یکی از شاگردان استاد تهرانی در تدوین کتاب او نقش داشتید…

    من در تنبک.نوازی دست روانی داشتم و اکثرا زمانی که فامیل دور هم جمع می.شدند، من تنبک می.زدم. بعد از فوت آقای تهرانی من گروه ایشان را اداره می.کردم و به تک.نوازی هم مشغول بودم. اما بعد از مدتی متوجه شدم که باید به همراه گروه تار هم بزنم و دیدم کمی به دستانم فشار می.آید و در نواختن تار برایم پیش می.آمد. بعد.ها آقای اسماعیلی هم که از شاگردان آقای تهرانی بودند برای تدریس به هنرستان آمدند. البته هر ماه در هنرستان برنامه می.گذاشتند و از والدین و برخی مسوولان دعوت می.کردند و ما در این مراسم به نوازندگی می.پرداختیم. یک روز هم بچه.ها را به رادیو بردند و از ما خواستند که سرود «ای ایران» را بنوازیم و آقای بنان آن را اجرا کند. یعنی برای خواندن این سرود، نخستین لبیک را بچه.های هنرستان گفتند.

    پس نخستین اجرای سرود «ای ایران» توسط شاگردان هنرستان انجام شد…
    بله. خلاصه که یادم هست به خاطر استعدادی که داشتم و می.توانستم بداهه.نوازی کنم، افراد مختلفی از من می.خواستند که تار بزنم. وقتی هم کسی از خارج می.آمد بازهم از من خواسته می.شد که برایشان تار بزنم. اتفاقا یک روز فردی که نوازندگی من را شنیده بود، آن را ضبط کرد و به خاطر دارم که روزی در یکی از مغازه.های کشور فرانسه، سی.دی آن اجرا را دیدم که روی جلد آن، تصویری از استادان «کسایی» و «بهاری» زده بودند و کمی پایین.تر هم عکسی از من را استفاده کرده بودند. البته من نتوانستم آن سی.دی را با خودم بیاورم اما بعد.ها متوجه شدم که همان فردی که نوازندگی مرا ضبط کرده این عکس را هم به همان صورت روی سی.دی زده است. خلاصه در مراسم.های مختلفی نوازندگی می.کردم که یکی از آنها هم مراسم بازنشستگی مرحوم علینقی وزیری بود که در ساختمان انجمن ایران و شوروی برای تجلیل از ایشان برگزار شد.

    همان ساختمانی که در حال حاضر به سازمان انتقال خون تبدیل شده است…
    بله. در آن مراسم آقای مفتاح ساز «قانون» می.زد و آقای بنان هم می.خواند. من هم در آن مراسم قطعه «بند باز» آقای وزیری را اجرا کردم و به این صورت به کار هنری خود ادامه می.دادم. جالب است بدانید، زمانی که دیپلم خود را گرفتم بعد از سه ماه و به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمدم! در آن زمان در دبستان.ها موسیقی تدریس می.شد و هرکسی که به استخدام فرهنگ و هنر در می.آمد به دانش.آموزان مقاطع چهارم و پنجم و ششم درس می.داد. در آن روزها هم تازه تلویزیون توسط آقای ثابت پاسال تاسیس شده بود. او وارد.کننده وسایلی مثل یخچال و تلویزیون بود که در نهایت در همین خیابان الوند به راه.اندازی نخستین تلویزیون اقدام کرد و از آن زمان به بعد هر شب ساعت هشت از طرف فرهنگ و هنر، برنامه زنده نوازندگی داشتیم.

    آن برنامه.ها بیشتر تک.نوازی بود یا گروه.نوازی؟
    بیشتر گروه.نوازی بود و بعضی اوقات هم به همراه خواننده به اجرای برنامه می.پرداختیم. ارکستر بزرگ آقای دهلوی و گروه آقای پایور هر شب راس ساعت هشت، برنامه زنده اجرا می.کردند. نوازندگی در این برنامه.ها باعث می.شد که هر صبح که به مدرسه می.رفتم، این جمله را از تمامی دانش.آموزان می.شنیدم که: «آقا! دیشب شما را در تلویزیون دیدیم!»

    کمتر پیش می.آید که نوازندگان برجسته به کار آموزش هم بپردازند و در هر دو موفق هم باشند. مثلا زنده.یاد پرویز یاحقی که ویولن را به زیبایی می.نواخت چندان به امر آموزش این ساز به کسانی که علاقه.مند بودند، اهمیت نمی.داد. چنانچه می.بینیم که شاگردی هم نداشت. اما شما شاگردان زیادی را پرورش داده.اید که امروزه در جایگاه شاخصی قرار دارند. بعد از گذشت این همه سال وقتی موفقیت.های شاگردان خود را می.بینید، چه احساسی دارید؟

    این اساتید در فکر این نبودند که شاگرد تربیت کنند. اما من برای اینکه در هنرستان و به صورت آکادمیک کار کرده بودم به سادگی می.توانستم این کار را انجام دهم. زمانی هم که در فرهنگ و هنر استخدام شدم در ارکستر بزرگ آقای صبا، تار می.زدم. به این صورت به کار خود ادامه می.دادم تا اینکه در سال 1342 آقای دهلوی، رییس هنرستان موسیقی شد و بعد از آن از من برای تدریس تار دعوت کردند.

    یعنی دقیقا از جایی که نوازندگی را شروع کرده بودید، از همان جا هم دعوت به کار شدید…
    بله و به این طریق و از سال 1342 به هنرستان رفتم و به تدریس مشغول شدم. غیر از آن من به راحتی بداهه.نوازی می.کردم و تمامی ردیف.ها را آموزش دیده بودم اما نه به این معنی که دقیقا شبیه ردیف بنوازم. برای این کار باید نوازنده خلاقیت هم داشته باشد. من این خلاقیت و حالت فی.البداهه را داشتم و می.توانستم از آن استفاده و بهره ببرم.

    تنها کاربران عضو قادر به مشاهده لینکها هستند ، برای مشاهده و دانلود لینکها از اینجا ثبت نام کنید استاد هوشنگ ظریف


    شما با شاگردان خود در هنرستان از همان ابتدا ردیف کار می.کردید؟
    نه. در سال.های اول کتاب اول و دوم هنرستان را تدریس می.کردیم. کتابی است که آقایان موسی خان معروفی و نصرالله زرین پنجه آن را به کوشش آقای خالقی تدوین کرده بودند و من در طول یک سال این کتاب را به صورت علمی و آکادمیک تدریس می.کردم. انصافا هم موسی خان، 30 سال برای جمع.آوری این کتاب که به صورت دستنویس بود و ما از روی آن می.نوشتیم و کار می.کردیم، زحمت کشیده بود. یادم هست در سال 1336 که جلسه.یی برگزار کردیم که کدام یک از کتاب.های ردیف را به چاپ برسانیم، همه معتقد بودند که کتاب موسی خان معروفی، کامل.ترین است. بعد از چاپ کتاب، مرحوم موسی خان از من خواستند که آن را ظرف شش ماه بنوازم که من گفتم حداقل باید یکی دو بار از روی آن بزنم تا در آن مهارت پیدا کنم. به همین خاطر هم ایشان این کار را به آقای روح.افزا سپردند. به هر حال به عقیده من این ردیف کامل.ترین و علمی.ترین ردیف است.

    یکی از دوران مهم کار هنری شما زمانی بود که با ارکستر آقای پایور همراهی داشتید. ارکستری که حتی سبک متفاوتی در کار هنری فرامرز پایور به وجود آورد. چطور شد که به این ارکستر دعوت شدید و چه برنامه.هایی را اجرا کردید؟
    شاید برایتان جالب باشد که اصلا چگونه آقای پایور را دیدم. هنرستان ما در خیابان هدایت بود کمی جلوتر نرسیده به دروازه شمیران، کلاس موسیقی حسین ملک بود. یک روز که داشتیم با بچه.ها -که اکثرا از یک محله هم بودیم- به سمت دروازه شمیران می.آمدیم، جوانی را دیدم که سر کوچه ایستاده است و یک سنتور در دست دارد. او وقتی ما را که هر کدام هم ساز خود را به همراه داشتیم، دید، سوال کرد که ساز می.زنید؟ و ما هم جواب دادیم و به این شکل آشنایی ما شکل گرفت. خاطرم هست که روزی به خانه او دعوت شدیم و او یکی از قطعات استاد وزیری را با سنتور به زیبایی نواخت. بعد هم ایشان پس از اقامتی چهار ساله در انگلستان، به ایران برگشتند و این گروه را به راه انداختند و در ادامه هم همکاری ما با هم شروع شد. یادم هست که یکی از قطعات ردیف به نام «رنگ شهر آشوب» را با این گروه در حضور وزیر نواختیم و غیر از آن در رادیو هم برنامه.هایی اجرا کردیم. ضمن اینکه به کشورهای مختلف دنیا هم سفر می.کردیم و در آن کشورها هم برنامه داشتیم.

    بنابراین با این سفرها به نوعی موسیقی ایرانی را به جوامع دیگر معرفی می.کردید…

    بله. ما به همه جای دنیا سفر کرده.ایم و به دوستان هم گفته.ام که ما فقط دو کشور را ندیده.ایم. زامبیا و گینه بیسائو! همه جا رفتیم. امریکا، پاناما، شمال آفریقا، مصر، الجزایر، مراکش، مالزی، هندوستان، پاکستان، افغانستان و شوروی. در باکو هم 9 شب برنامه داشتیم.

    نوازندگی سازهای مختلف چه ملودیک و چه کوبه.یی در سال.های اخیر دستخوش تغییرات زیادی شده است. تغییراتی که بیشتر در راستای نشان دادن تکنیک نوازنده است تا روح موسیقی. شما وضعیت تارنوازی را در سال.های اخیر چطور ارزیابی می.کنید؟

    به.هرحال ما الان نوازنده.یی که بتواند بداهه.نوازی کند دیگر نداریم. امروزه نوازندگی کاملا فرق کرده است تارنوازی این چیزی نیست که الان وجود دارد. تار، .... سازهای ایرانی است و باید اصالتش حفظ شود اما در سال.های اخیر این مساله رعایت نمی.شود. فرم نوازندگی.ها فرق کرده و چیزی که نواخته می.شود اصلا معلوم نیست که در چه دستگاهی است. هر چند، تکنیک هم جای خود را دارد اما باید اصالت این ساز حفظ شود چون فرم و حالی که این ساز داشته با این نوع نوازندگی.ها متاسفانه رفته.رفته از بین می.رود. در نهایت حالت موسیقی اصیل ایرانی را فقط در ساز استاد شهناز و آقای شریف می.توانیم پیدا کنیم هر چند تکنیک جای خودش را دارد اما حیف است که این صدایی که ما از ساز آقای شهناز می.شنویم یک روزی منسوخ شود. چون الان صدای تاری که از نوازنده.های دیگر می.شنویم انگار همه ملیت.ها را در خود جای داده است و از آن صدای موسیقی ترکی، کردستانی و حتی سیتار هندی می.شنویم. پس بیم آن می.رود که روزی در لابه.لای تاریخ جست.وجو کنیم و ببینیم که تار ایرانی در اصل چه بوده است.

    بنابراین شما عقیده دارید که تکنیک.زدگی می.تواند آسیب جدی به موسیقی ایرانی وارد کند؟
    متاسفانه بله. جوان.های ما روش دیگری را دنبال کرده.اند و آنقدر تکنیکی ساز می.زنند که انگار آکروبات بازی می.کنند یا به قول یکی از شاگردانم که به شوخی می.گفت: «انگار کباب ترکی سیخ می.کنند!».

    در حالی که تار .... سازهای ایرانی است و باید به صورتی نواخته شود که به دل بنشیند. الان موسیقی ما به واقع یک بار مصرف شده است و کمتر کسی حاضر است که دو بار آن را بشنود، یعنی به شکلی درآمده است که مخاطب با آن ارتباط خاصی نمی.گیرد. یک زمان آقای خرم، بدون خواننده، کنسرت می.گذاشت و 1800 هزار نفری که به تماشا می.آمدند با گروه همراه می.شدند و می.خواندند. وقتی آهنگ «شمع و پروانه» نواخته می.شد همه همراهی می.کردند در حالی که امروز چنین چیزهایی را مشاهده نمی.کنیم.

    فکر می.کنید مقصر اصلی در این زمینه نوازندگان جوان ما هستند یا اساتیدی که مدام به سرعت نوازنده و تکنیک و آموزش این مباحث تاکید می.ورزند؟

    فکر می.کنم تا حدودی تقصیر مدرسان موسیقی هم هست چون ما باید به موسیقی اصیل خودمان اهمیت بدهیم. الان هرجا که نگاه می.کنیم با تار، آکوردهای گیتار یا فرم.های دیگر نواخته می.شود در حالی که ما باید ملودی.های خودمان را پرورش دهیم. نمی.دانم که چرا نسل جوان به این شکل به موسیقی پاپ روی آورده.اند. البته در زمان گذشته هم این نوع موسیقی وجود داشت و کسانی هم بودند که آهنگ.های پاپ.شان واقعا به دل می.نشست اما اکنون نه شعرها به دل می.نشیند و نه آهنگ.ها. ما باید موسیقی خود را حفظ کنیم. همان.گونه که ترکیه و سایر کشورها موسیقی خود را حفظ کرده.اند.

    فکر نمی.کنید همین که جلوی یک نوع از موسیقی گرفته شود، باعث می.شود که به شکل دیگری نمود پیدا کند؟ نمونه.اش همین موسیقی رپ یا زیر زمینی که چون مجاز نبودند

    به نوعی بیشتر مورد استقبال جوانان قرار گرفتند. کما اینکه بسیاری از موزیسین.ها عقیده دارند اگر این موسیقی.ها مجوز می.گرفتند و پخش می.شدند به آسانی ماهیت.شان- که محتوای موسیقایی و شعری ندارند- به نسل جوان شناسانده می.شد…

    بله، اما این گونه نشد. واقعا شرایط الان با زمان ما فرق می.کند. من در دانشگاه هنر هم که تدریس می.کردم به دانشجویان خودم خصوصا پسرها می.گفتم که تنها با موسیقی نمی.توانید زندگی خود را بگذرانید. اما درباره موسیقی.های زیر زمینی باید بگویم که بخشی از این شرایط به این مربوط می.شود که جوان.ها خواسته.اند تا حدودی خود را رها کنند.

    استاد چندین سال است که شما اجرای زنده نداشته.اید و بیشتر به کار آموزش مشغول هستید. آیا این دلیل ویژه.یی دارد؟
    با چه کسانی کنسرت اجرا کنم؟

    مثلا با آقای اسماعیلی که با هم دوست هستید…

    دو سال پیش با ایشان اجرایی در کشور انگلستان داشتیم.

    اما مقصود من این است که در ایران اجرایی نداشته.اید…
    در کشور خودمان هم اجراهای محدودی داشتیم اما در حال حاضر عشق من تدریس است ضمن اینکه آرتروز باعث می.شود که کمتر بتوانم اجرایی داشته باشم.

    پیش از انقلاب در ایران گروه.های بسیاری وجود داشتند و بسترهای مناسبی برای اجرای همه انواع موسیقی وجود داشت. بعد از انقلاب هم زمینه.های متفاوت.تری شکل گرفت که مجال را برای موسیقی ایرانی بازتر کرد. برآورد شما نسبت به موسیقی امروز ایران چگونه است؟ فکر نمی.کنید که جایگاه موسیقی، خصوصا موسیقی ایرانی دستخوش تغییر شده است؟
    به نظر می.رسد علاقه.مندان موسیقی به طرف نوع دیگری از موسیقی رفته.اند که از موسیقی اصیل ما دور است. اما ما کار خود را انجام می.دهیم و می.گوییم که باید اصالت این موسیقی را حفظ کنیم. از بین افرادی که به هنرستان می.آیند تعداد زیادی از آنها در پاسخ به این سوال ما که چه. سازی می.خواهید بزنید، بیشتر از پیانو یا ویولن نام می.برند. وقتی که سازهای ایرانی مثل تار، کمانچه، عود، قانون و… را به آنها پیشنهاد می.دهیم کمی درباره.شان از ما سوال می.کنند اما اکثرا سازهای کلاسیک را انتخاب می.کنند. این حیف است که موسیقی ما علاقه.مند نداشته باشد. همان.گونه که ما می.گوییم باید زبان فارسی.مان را حفظ کنیم باید به نگهداری از موسیقی اصیل ایرانی هم اهمیت دهیم. اما این سوال وجود دارد که چه کسی باید به این وضع رسیدگی کند؟ واقعا حیف است که رسیدگی صورت نگیرد تا این موسیقی کم.کم از بین برود.

    بررسی زندگی هنری استاد هوشنگ ظریف
    دو دوره و دو سبک

    تنها کاربران عضو قادر به مشاهده لینکها هستند ، برای مشاهده و دانلود لینکها از اینجا ثبت نام کنید داریوش طلایی:.پیش.درآمد:پیش از بررسی شیوه.های نوازندگی تار در موسیقی ایرانی باید دو حوزه متفاوت موسیقایی را مورد بررسی قرار دهیم. در دورانی که من به هنرستان موسیقی وارد شدم چندین حوزه موسیقایی ایرانی وجود داشت. یک حوزه مربوط به هنرستان موسیقی و وزارت فرهنگ و هنر و بعد از آن تالار رودکی می.شد که شامل هنرمندان مختلفی چون وزیری، صبا، خالقی، معروفی، پایور، ظریف و… بود و حوزه دیگر هم مربوط به رادیو و هنرمندانش که خصوصیت.های خاص خود را داشتند. البته ناگفته نماند که هر یک از این حوزه.های موسیقایی ایرانی، تفکر، اخلاق، منش و اسلوب خاصی را در بر می.گرفت که این روش.ها و اسلوب.ها به شاگردان و بالطبع ما منتقل می.شد. تفاوت بین این دو حوزه تا حدی بود که حتی وقتی هنرمندی از هنرستان یا وزارت فرهنگ و هنر به رادیو می.رفت، اسلوب و روشش چه در نوازندگی و چه در جهان.بینی فردی دستخوش تغییراتی می.شد چرا که هنرمندان هنرستان موسیقی به لحاظ استفاده از نت برای اجرای موسیقی، شیوه.های تکنیکال نواختن ساز، اتود زدن، بداهه.نوازی و… در نقطه مقابل هنرمندان رادیو قرار می.گرفتند. هنرمندان رادیو بیشتر به صورت بداهه ساز می.زدند و به نوعی موسیقی مجلسی و عامیانه ارائه می.کردند، در حالی که نوازندگان تحصیلکرده در هنرستان موسیقی روح.الله خالقی تحت تعلیم مکتب وزیری به نواختن از روی نت و رعایت اصول نوازندگی و تکنیک بسیار اهمیت می.دادند.

    درآمد :استاد هوشنگ ظریف تا آن زمان که من شاگرد او بودم در هنرستان موسیقی کار می.کرد و از این رو در زمره هنرمندان این حوزه قرار می.گرفت. او در این سال.ها ضمن تدریس در هنرستان موسیقی و آموختن کتاب.های سال اول و دوم هنرستان به ما دانش.آموزان در ارکستر مرحوم پایور هم ساز می.زد و منش هنرمندان هنرستان و وزارت فرهنگ و هنر را با خود به همراه داشت. اما نقطه عطف زندگی هنری استاد ظریف به زمانی برمی.گردد که به نوعی در کار هنری.اش تغییر رویه داد و به سبک رادیو نزدیک شد. سبکی که با نوازندگی استادانی چون جلیل شهناز و فرهنگ شریف، فضای اجتماعی- موسیقایی ایران را تا حد زیادی به خود جذب کرده بود. استاد ظریف هم با توجه به این شرایط در سال.های 1349-1348 به این سبک و سیاق گرایش پیدا کرد و به لحاظ تکنیکی تغییر روش داد.

    رهاب:تغییر روش هوشنگ ظریف در نوازندگی از نظر تکنیکی جای بحث فراوان دارد اما اگر بخواهیم به اجمال این قضیه را بررسی کنیم باید به تغییر در نوع مضراب زدن.ها، سرعت نوازندگی، تاکید بر افکت.های موسیقی، صدادهی و سونوریته ساز و… اشاره کنیم. من گاهی اوقات در سخنرانی.هایم پیرامون موسیقی ایرانی و تفاوت دو حوزه موسیقایی.ای که ذکر کردم، موسیقی جدی و تکنیکی را با عنوان «موسیقی کلاسیک» مطرح می.کنم و موسیقی هنرمندان رادیو را با عنوان «موسیقی رمانتیک» مورد بررسی قرار می.دهم چرا که این نوع موسیقی مالش.ها، حس.ورزی.ها، حالت.های تاثیرگذار و ریتم.های سنگینی دارد که خاص خودش است. به هر روی به نظر من استاد هوشنگ ظریف تا یک دوره پیرو سبک مرحوم علینقی وزیری و موسی خان معروفی بودند و بعد از آن به شیوه جلیل شهناز و فرهنگ شریف روی آوردند. هر چند من بعد از ورود به دانشگاه و اقامت چند ساله.ام در خارج از ایران چندان ارتباط نزدیکی با این هنرمند نداشتم اما می.دانم که در کلاس.هایشان هنوز هم قطعات وزیری را تدریس می.کنند.

    کرشمه:شیوه تدریس ایشان تا زمانی که من و آقای علیزاده شاگردشان بودیم، براساس نت بود و هرگز به صورت گوشی (شنیداری) کار نمی.کردند. به خوبی یادم هست که در آن سال.ها در ابتدا کتاب.های اول و دوم هنرستان را با ما کار کردند و وقتی این کتاب.ها تمام شد از روی دست نوشته.های مرحوم موسی خان معروفی که خلاصه.یی از ردیف بود، ساز می.زدیم. این خلاصه ردیف بر مبنای گوشه.های اصلی و مهم ردیف موسیقی ایرانی بود و فکر می.کنم از 100 صفحه تجاوز نمی.کرد. این دست نوشته.های موسی خان در کتابخانه هنرستان موسیقی موجود بود اما کسی حق نداشت آنها را از کتابخانه خارج کند. به خوبی یادم هست که آن زمان آقای فرهاد فخرالدینی، مسوول کتابخانه بود و ما این دست.نوشته.ها را از او می.گرفتیم و به صورت دستی از روی آن می.نوشتیم و کپی.برداری می.کردیم. بعدها این دست.نوشته.ها به کوشش حسین علیزاده به عنوان کتاب سوم هنرستان به چاپ رسید. غیر از ردیف خلاصه شده و دست نوشته موسی خان، همزمان ما اتودهایی از نصرالله زرین پنجه در ماهور، بیات ترک، ابوعطا، دشتی و… را هم برای پیشرفت بیشتر در نوازندگی می.نواختیم. رفته.رفته وقتی کمی در نوازندگی پیشرفت کردیم و دست.مان روان.تر شد به سراغ قطعات وزیری رفتیم و قطعاتی چون «بند باز»، «دخترک ژولیده»، « ژیمناستیک موزیکال» و… را با استادمان کار کردیم و یادم هست بعضی از قسمت.های کتاب ردیف موسی. خان معروفی که توسط وزارت فرهنگ و هنر چاپ شده بود را کار کردیم. هرچند من امروزه عقیده دارم ردیف موسی.خان معروفی به دلیل اینکه می.خواسته چیزی از قلم نیفتد و همه گوشه.ها را داشته باشد، تکرار مکررات است و چندان منسجم نیست. هر چند که در نهایت عصاره و مبنای ردیف موسیقی ایرانی یکسان است و ردیف.ها و روایت.های گوناگون در اصل موضوع تفاوت.های اساسی با هم ندارند. به هر روی من به عنوان یک شاگرد تار در آن سال.ها سعی کردم هر نتی را که وجود داشت بنوازم و مدام کار کنم.

    اوج:دوران فعالیت هنری استاد ظریف مثل هر هنرمند دیگری، یک دوره اوج داشت که من آن را مقارن با همکاری.اش با گروه استاد پایور می.دانم. در زمانی که عده.یی به موسیقی غربی گرایش پیدا کرده بودند و عده.یی هم موسیقی پاپ گوش می.دادند و عده.یی مجذوب موسیقی رادیو بودند، حضور هنرمندی چون فرامرز پایور منحصر به فرد بود. پایور رپرتوار قدیم را به خوبی می.شناخت، تصانیف و قطعات ضربی را کار کرده بود، از شاگردان خوب ابوالحسن خان صبا به شمار می.رفت و در حوزه موسیقایی هنرستان موسیقی از موزیسین.های برجسته به شمار می.رفت. وقتی گروه (ارکستر) پایور تشکیل شد، اعضای گروه که همه از نوازندگان برجسته آن زمان بودند (رحمت.الله بدیعی، هوشنگ ظریف، محمد اسماعیلی و حسن ناهید)، با توجه به حساسیت.های مرحوم پایور بسیار تمرین می.کردند. این گروه قطعات تکنیکی را با سرعت.های خاص و بسیار ژوست و شسته رفته اجرا می.کردند که به عقیده من بهترین اجراهای آن زمان را داشتند. مرحوم پایور در تنظیم قطعات (مثل قطعات عارف و شیدا) شیوه خاص خودش را داشت و جواب آوازهای تکنیکال و پاساژهایی را طراحی می.کرد که نوازندگان گروه از نواختن آنها (درست از آب درآوردن.شان) بسیار لذت می.بردند. نکته دیگری که در موفقیت این گروه و نوازندگان آن مهم بود این است که همه نوازندگان گروه پایور چه به لحاظ منش و رفتار و چه به لحاظ سبک کاری با هم همخوانی داشتند و منش و شیوه نوازندگی.شان به هم می.خورد.

    فرود:به هر روی استاد هوشنگ ظریف در طول فعالیت هنری خود هم در زمینه نوازندگی موفق بود و هم در زمینه تربیت شاگردان موسیقی. او هنوز هم به امر آموزش اهمیت می.دهد و همچنان هم شاگردان برجسته.یی دارد.

    یاد شیرین کلاس استاد

    به استادم هوشنگ ظریف

    تنها کاربران عضو قادر به مشاهده لینکها هستند ، برای مشاهده و دانلود لینکها از اینجا ثبت نام کنید استاد هوشنگ ظریف و حمید متبسم


    حمید متبسم: با هزار مکافات و دردسر رضایت داد که به تهران بروم و خیالی که در سال گذشته خواب و خوراکم بود، به واقعیت نزدیک کنم. حدود یک سال قبل وقتی برادرم که آن وقت ها دوران سپاهی گری خود را می گذراند به خانه برگشت، از این که در دو ماه گذشته کمی تار زدن یاد گرفته بودم، متعجب شد و مرا تشویق کرد که برای تحصیل موسیقی به تهران بروم و برایم از هنرستان موسیقی و وزیری و خالقی گفت. ولی پدرم که خود به این عشق دامن زده بود، مسئله را طور دیگری می دید.

    یکی دو سالی بود که دوباره دست به ساز می زد. برادر و خواهرهای بزرگتر که حالا عقلشان می رسید به او اصرار می کردند که برایمان ساز بزند. غیر از نوازندگی پدرم، مغازه صفحه فروشی و لوازم موسیقی اش و همینطور ویلن مسن ترین برادرم زندگی ما را از نظر روحی و مادی وابسته به موسیقی می کرد. اوایل تابستان گذشته به فرزند یکی از دوستان قدیمی اش که در آمریکا زندگی می کرد و سفری به مشهد کرده بود و می خواست هدیه ایرانی با ارزشی به استاد دانشگاهش بدهد، تاری را فروخت که خودش می گفت: کار “عباس” است. ساز خوش نقشی بود و گوشی هایش صدف کاری شده بودند. پوست و پرده اش به راه نبود و قرار شد پدرم تعمیرش کند و بعدازظهر بیایند و ساز را از خانه ببرند.
    خانه ما درست پشت مغازه در کوچه ای هلالی شکل واقع شده بود که دو سرش پنجاه متری از مغازه پدرم فاصله داشت. طوری که از مغازه به خانه از هر طرف این بیضی به یک اندازه فاصله بود. فضای اصلی سکونت خانه، دو پله ای از سطح کوچه بالاتر بود ولی حیاط، آشپزخانه و حوضخانه ده پله ای گودتر. به خاطر خنک بودن زیرزمین ها و خوضخانه، ما تمام تابستان را پایین می گذراندیم. آن روز که خریداران تار به حوضخانه دعوت شدند، پدرم تار تازه تعمیر شده را روی تخت حوضخانه گذاشته بود. سیمها و پرده هایش برق می زد و انگار دلشان برای مضراب و پنجه گرمی پر می زد. همه پس از نوشیدن شربت، رفتند سر اصل مطلب و تار را که حالا نونوار شده بود ورانداز کردند. خریدار رو به پدرم گفت: علی جان! ما که تار زدن بلد نیستیم صدایش را در بیاور، بشنویم.
    پدرم، علی متبسم را در مشهد، دوستداران موسیقی و اهل حال علی جان صدا می کردند. چرا که او با وجود فشار قشریون، اولین کسی بود که جرأت کرده بود در مشهد موسیقی را پیشه خویش کند و موجبات شادی و حال اهالی را فراهم کند و اگر چه هر چند گاهی از ترس دنیا و آخرت شغلی دیگر می گزید ولی دیری نمی گذشت که به اصل خویش باز می گشت و دوباره علی جان مردم مشهد می شد. باری علی جان تار را برداشت و نغمه ای ساز کرد که هوش از سر حاضران رفت و زندگی تازه ای برای من رقم زد…
    با اینکه هر لحظه زندگی من با آواز خوش بنان و ساز محجوبی و از این دست می گذشت، هیچگاه هیچ نغمه ای مرا این چنین دگرگون نکرده بود. گرم و آهسته می نواخت در پرده شور. نمی دانم چه شد و چگونه گذشت که آنها بردن تار را به ساعتی بعد موکول کردند. فقط می دانم که در فاصله ای که مهمان ها و پدرم تا درخانه بروند، من و تار در حوضخانه تنها بودیم. با احترام و احتیاط به سویش رفتم و در آغوشش گرفتم…
    برای اولین بار پس از سالها آشنائی!
    زهی شور زهی شور که انگیخته عالم
    زهی کار زهی بار که آنجاست، خدایا
    انگشتم را روی پرده «لا» که آنوقت اسمش را نمی دانستم گذاشتم و اولین نتهای پیش درآمد شور شهنازی را که آن روز برای اولین بار شنیده بودم، نواختم. با صدای مهربان و متعجب پدرم به هوش آمدم.
    پرسید: پیش کی اینها را مشق کردی آقا جان؟
    گفتم: الان از دیدن شما یاد گرفتم.
    به شور آمد و با عجله تار دیگری را که زیاد روبراه نبود به دست گرفت و گفت: باقی اش این طور است. و به این ترتیب شش ماهی در کلاس او گذشت تا این که با هزار مکافات و دردسر موافقت کرد که به تهران بروم و درس موسیقی بخوانم.
    اوایل پاییز ۵۳، چند روزی بود که در دانشسرای تهران درس هنر می خواندم و در کلاس اولین استادم در تهران، “حبیب الله صالحی” دو جلسه مشق تار کرده بودم که دوستان کلاس بالاتر گفتند: در تالار رودکی کنسرتی است، گروه سازهای ملی به سرپرستی فرامرز پایور. تا آن موقع کنسرت نرفته بودم، آن هم با با کت و شلوار و کروات که رسم آن زمان تالار رودکی بود. به هر حال تهیه کردیم و پوشیدیم و رفتیم تالار. همگی حضار ترگل و ورگل بودند و بوی عطر و مطرشان هم جا را گرفته بود. غریبی می کردم. احساس می کردم که همه مرا نگاه می کنند، می گویند: طرف را!
    چراغهای سالن به تدریج خاموش شدند و نوازندگان به صحنه آمدند. آنجا بود که برای اولین بار دیدمش. موقر و آهسته گام برمی داشت. تار را با دست راست، چهار انگشت دور نقاره و با انگشت شست در طرف دیگر بیخ دسته در امتداد قامتش گرفته بود. همگی با تعظیمی کوتاه و هماهنگ در جاهای خود که از قبل تعیین شده بود، نشستند. در زمان کوتاه کوک، از یکی از بچه ها پرسیدم: او کیست؟ گفت: خیلی غافلی. در دانشسرا درس می دهد. تا آن زمان نمی دانستم که دانشسرا دو استاد تار دارد. سکوت کردیم. چهارگاه می زدند. ولی هرچه به انگشتانش خیره شدم، پرده های چهارگاهی که من می شناختم نداشت. بعدها فهمیدم که چهارگاه را از پرده سل نیز می توان نواخت و شهیدی می خواند:
    چه خوش صید دلم کردی...... بنازم چشم مستت را
    از دل ما می گفت!
    نوبت تکنوازی استاد که رسید، صدای ضربان قلبم را می شنیدم، حصاری نواخت و مرا محصور کرد. پرس و جو کردم و در اولین جلسه کلاس تار استاد خودم را قاطی شاگردان انداختم تو، با مهربانی پذیرفت. یکی می خواست تاری بخرد یا خریده بود، آورده بود استاد تأیید کند. نشستم روی دومین صندلی کنار او. اولین اینکه جسارت نشستن روی صندلی اول را نداشتم، دوم اینکه جایی دورتر از صندلی دوم مرا بیش از آنچه در طاقتم بود از او دور می کرد.
    در میان گفتگو با شاگردان، تار را گذاشت روی صندلی میان ما. شروع کردم مثل بچه ای که قبل از خوردن غذایی با آن بازی می کند، با تار ور رفتم و از آنجایی که چیزی نگفت، جرأت کردم تار را کشیدم بغلم و برای جلب توجه اش در حد سه چهار نتی اشاره ای کردم به پرده منصوری. ظاهراً گرفت. گوشه چشم محبت آمیزی کرد و پرسید: تار می زنید؟ و من هم حداقل نیمی از این داستانی که شما تا اینجا خواندید را برایش تعریف کردم. وقتی که از کلاسش بیرون آمدم کمی از پررویی خودم خجل بودم که وقت کلاس دیگران را گرفتم. ولی بیش از همه چیز شاد بودم که به مرادم رسیدم و استاد مرا در کلاس شب هنرستان موسیقی ملی پذیرفت.
    از حالا به بعد، تحصیل موسیقی به معنای واقعی برای من شروع شد و از این طریق به کلاسهای دیگر هنرستان نیز راه پیدا کردم. ولی آنچه برایش زنده بودم، کلاسهای استاد بود. دو روز کلاس داشت که هر دو روز را می رفتم. بین ساعت سه تا هفت شاگردان به ترتیب می آمدند و درس می گرفتند و می رفتند. من ساعت یک ربع به سه آنجا بودم تا هفت و پانزده دقیقه، دم در هنرستان می ایستادم و به چهارراه کاخ چشم می دوختم، پیکانش که می آمد خیالم جمع می شد.
    به خودم می گفتم: یک چنین هنرمندی پیکان سوار بشود و چه کسانی…!؟
    تا آنکه یک روز با یک بی.ام.وی پانصد و نمیدانم چند آمد. من گفتم: حالا شد. توی حیاط ماشین را پارک می کرد، با هم از جلوی دفتر می گذشتیم و به طبقه اول می رفتیم. توی کلاس روی یکی از صندلیها، سوئیچ و سیگار “ونتیج” و کیف دستی اش را می گذاشت و کار ما شروع می شد. اگر کیفیت اجرا خوب بود، افتخار پیدا می کردیم که با ما بنوازد. اغلب اوقات که از نشستن خسته می شد، توی کلاس خیلی آرام و پاورچین قدم می زد که صدای پایش مزاحم کار هنرجویان نشود. یک روز که به کلاس آمدم از قبل آنجا بود. صدای تار می آمد. گل محمدی و دلنوازی را نشانده بود به تمرین هر قطعه ای سه بار از یواش به تند. تابستانها که خیلی گرم بود، پنجره ها را باز می گذاشتیم و بوی عطر گل وگیاه هنرستان با صفای ملودیهای وزیری و درویش حال کلاس را دو چندان می کرد.
    با حوصله و متانت، ملودیها را می شنید و تصحیح می کرد. آرام و خوش اخلاق بود. تا امروز نیز جز نیکی درباره او نشنیده ام. آنقدر خوبی داشت که همه همکلاسیهای هنرستان واله اش بودند. بعضی ها از بوتیکی که او لباس می خرید، هم رنگ و هم فرم او لباس می خریدند و مانند او سخن می گفتند و رفتار می کردند. تا آخر وقت کلاس، گاهی پیش می آمد که به من فرصت می داد یک بار دیگر قطعه ای را اجرا کنم یا به پرسش هایم که تمامی نداشتند، پاسخ می داد. کلاس که تمام می شد، با هم به حیاط می رفتیم. لحظات تند می گذشت. سوار ماشین اش می شد و می رفت. من دم در هنرستان می ایستادم و به چهارراه کاخ چشم می دوختم تا دیگر نمی دیدمش…

    منبع: روزنامه اعتماد و موسیقی ایرانیان Musiceiranian.ir


    #1 ارسال شده در تاريخ ۱۳۹۲/۰۹/۱۳ در ساعت 11:00

  2. # ADS
    مجری تبلیغات
    تاریخ عضویت
    -
    نوشته ها
    -
    فروشگاه آنلاین کیوبیس با سیستم پرداخت آنلاین و ارسال به سراسر نقاط ایران ، شهرستانها و روستاها در کمترین زمان ممکن ، فروش vst وی اس تی ارزان و با کیفیت ، فروش سمپل و پلاگین های جدید آهنگسازی
    خرید وی اس تی خرید vst فروش vst وی اس تی فروش وی اس تی وی اس تی دانلود وی اس تی آپلود عکس

    بی نظیرترین آموزش فارسی نرم افزار کیوبیس ( سطح مقدماتی )
    آموزش فارسی کار با نرم افزار کیوبیس (سطح پیشرفته)
    آموزش فارسی CUBASE 5 & NUENDO4
    آموزش فارسی تکمیلی NUENDO5.5, CUBASE 6.5
    آموزش فارسی Ableton Live 9
    آموزش فارسی سونار Sonar X2,X3
    آموزش فارسی Cubase Elements 7

    آموزش فارسی protools 10
    آموزش فارسی Logic Pro X2 لاجیک
    آموزش فارسی Studio one استودیو وان
    آموزش فارسی BAND IN A BOX 2015
    آموزش فارسی Guitar Pro 6
    آموزش فارسی ضبط افکت میکس و مستر صدا ADOBE AUDITION CS5.5
    آموزش فارسی یک پروژه تنظیم آهنگ از ابتدا تا انتها

    آموزش فارسی اف ال استودیو FL Studio 12
    آموزش فارسی سمپلر کانتکت Native instrument Kontakt 5
    آموزش فارسی تصویری امنیسفر OMNISPHERE
    آموزش فارسی تخصصی تنظیم حرفه ای موسیقی
    آموزش فارسی موسیقی الکترونیک Steinberg Sequel
    آموزش فارسی تکنیکهای حرفه ای وکال همراه با آموزش Melodyne
    آموزش فارسی تکنیکهای رکورد صدا در استودیو موسیقی
    آموزش فارسی 101 ترفند حرفه ای میکس + مستر آهنگ با ایزوتوپ اوزون 7 izotope ozone
    آموزش فارسی جامع مسترینگ آهنگ Izotop Ozone 6 + tracks
    آموزش فارسی Fab Filter+Waves +Slate Digital

    آموزش کامل مراحل ساخت آهنگ از ابتدا تا انتها
    آموزش فارسی آهنگسازی در یک هفته
    آموزش فارسی تنظیم حرفه ای موسیقی
    آموزش فارسی مولتی مدیا تصویری مبانی موسیقی
    آموزش فارسی تنظیم و ارکستراسیون آهنگ
    آموزش فارسی فالش گیری و فاصله سازی صدای خواننده
    آموزش خوانندگی پاپ به زبان فارسی
    آموزش آهنگسازی در سبکهای پاپ، هیپ هاپ رپ،ترنس،هاوس،بلوز،جاز،راک

    آموزش فارسی میکس حرفه ای آهنگ
    آموزش فارسی میکس و مسترینگ حرفه ای
    آموزش فارسی یک پروژه میکس و مستر آهنگ از ابتدا تا انتها
    آموزش فارسی ریتم سازی در موسیقی
    آموزش فارسی ساخت بیت در موسیقی
    آموزش فارسی صداسازی با سینتی سایزرها
    آموزش فارسی فالش گیری و فاصله سازی صدای خواننده
    آموزش فارسی ساخت استودیوی موسیقی خانگی

    خرید وی اس تی پیانو spitfire audio hans zimmer piano
     

موضوعات مشابه

  1. پاسخ ها: 3
    آخرين نوشته: ۱۳۹۲/۰۲/۰۶, 06:36
  2. پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: ۱۳۹۲/۰۱/۲۰, 09:40
  3. پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: ۱۳۹۱/۰۳/۳۱, 14:10
  4. پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: ۱۳۹۰/۱۲/۰۲, 20:41
  5. مهران فهیمی: «توهمونی» استاندارد.های روز موسیقی را دارد
    توسط Ramin95 در انجمن اخبار موسیقی ایران
    پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: ۱۳۹۰/۰۹/۲۹, 11:15

جستجو شده ها

Nobody landed on this page from a search engine, yet!

تا این لحظه 0 کاربر از این تاپیک دیدن کرده اند

فقط اعضا گروه ویژه vip و مدیران قادر به دیدن اسامی بازدیدکنندگان تاپیک هستند

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید

کپی از مطالب سایت مجاز نمیباشد و پیگرد قانونی دارد

cubase.ir

BACK TO TOP
وی اس تی