رفتن به مطلب
برای استفاده از انجمن و عضـویت کلیک کنید.
جستجو در
  • تنظیمات بیشتر ...
نمایش نتایجی که شامل ...
جستجو در ...

سایت و انجمن رسمی کیوبیس ایران

مرجع تخصصی آهنگسازان خوانندگان و نوازندگان سایت کیوبیس ایران

  • با 10 سال قدمت
  • بیش از 145 هزار کاربر
  • بیش از 450 هزار پست





Ramin95

گزارش مفصل بزرگداشت هوشنگ ابتهاج از ارادت دولت.آبادی به وی تا رابطه.ی عاشقانه.ی ناظری

پست های پیشنهاد شده

Ramin95    6,188

عضو جدید انجمن

لطفا جهت مشاهده لینک وارد شوید یا ثبت نام کنید link. شب بزرگداشت هوشنگ ابتهاج (ه.ا. سایه)

 

 

.در شب بزرگداشت هوشنگ ابتهاج (ه.ا. سایه)، پیشکسوتان ادبیات و موسیقی ایران درباره این شاعر غزل.سرا سخن گفتند. خود ابتهاج هم که کم.تر در مراسمی حاضر می.شود، چند جمله.ای با حاضران سخن گفت.

 

سیمین بهبهانی در این مراسم گفت، سایه ذوق الهی دارد، پوری سلطانی از عشق او به عدالت اجتماعی سخن گفت، محمدرضا شفیعی کدکنی گفت، شعر هیچ.یک از معاصران زنده نمی.تواند با شعر سایه رقابت کند، محمود دولت.آبادی پیشانی او را از دوسلدورف ‎بوسید و از ارادت هنرجویی خود به او گفت، شهرام ناظری از رابطه عاشقانه با سایه و نقش پدرانه او گفت، داریوش طلایی از تأثیرگذاری سایه در موسیقی سخن به میان آورد، دختر هوشنگ ابتهاج، سایه را از شعرش بهتر توصیف کرد، محمدافشین وفایی هم از احترام سایه به انسان و غزل.های این شاعر سخن گفت و تصحیح او را از حافظ، بهترین تصحیح توصیف کرد.

 

هوشنگ ابتهاج هم چند جمله.ای حرف زد و گفت: ما آدم.های ساده.ای هستیم که از پشت کوه آمده.ایم.

 

*نگاهی به زندگی سایه

در برنامه.ی دیگری از شب.های بخارا برگزارشده در شامگاه یکشنبه (پنجم آبان.ماه) که به بزرگداشت ه.ا. سایه، شاعر پیشکسوت غزل.سرا، اختصاص داشت، علی دهباشی درباره.ی سایه گفت: امیرهوشنگ ابتهاج که بعدها نام شاعری سایه را برای خود برگزید، در 6 اسفند 1306 چشم به جهان گشود. او خیلی زود به یکی از قله‎های غزل.سرائی در شعر معاصر تبدیل شد، چنان.که شهریار درباره.ی او گفت «سایه تمام غزل بعد از من است». او سرودن غزل را در کنار سرودن شعر در قوالب دیگر سنتی تجربه کرد. همچنین نمونه‎های موفقی نیز از شعر نو سرود. گواه این مدعا چاپ مکرر مجموعه.ی اشعار او در طی این سالیان است.

 

سردبیر مجله.ی بخارا اظهار کرد: سایه در میان سال.های 1351 تا 1357 نیز که به عنوان سرپرست موسیقی ایرانی در رادیو فعالیت داشت، خدمات بسیاری به موسیقی کرد و چهره.های شاخصی را نیز در این حوزه شناساند؛ کسانی که بعدها خود پرچم.دار این شاخه از موسیقی شدند. ضمنا با تشکیل گروه موسیقی «شیدا» و «عارف» در رادیو و سپس تأسیس «کانون چاووش» همراه با بزرگان موسیقی ایران نقش مؤثری در ارتقای ذوق موسیقی مردم ایران ایفا کرد. تصحیح دیوان حافظ نیز برگ درخشان دیگری ا‎ست در زندگی حرفه‎.یی این شاعر بزرگ روزگار ما. او با درک اصول جاری در بلاغت و جمال‎شناسی حافظ و شناخت سبک وی تصحیح دقیقی از دیوان این شاعر ارائه کرده و در اختیار علاقه.مندان شعر او گذاشته است.

 

*سایه ذوق الهی دارد

در ادامه، سیمین بهبهانی در سخنانی گفت: علی.رغم بیماری توانستم از خانه بیرون بیایم و خوشحالم که در شب بزرگداشت سایه عزیز هستم. ما سال.هاست با هم دوست هستیم و سایه همواره پیش چشمم بوده است. امشب هم یواشکی از خانه بیرون زدم، به خاطر بیماری.ام نمی.توانم زیاد صحبت کنم. سایه یکی از افتخارات ایران است. او با شعرهایش و کارهای دیگری که کرده، از افتخارات ماست. مدتی رییس موزیک رادیو بود و همه او را تحسین می.کردند. با همین ذوق.هاست که غزل.هایی در اوج آسمان می.گوید. می.خواستم امشب شعری را تقدیم به سایه کنم. متأسفانه هرچه تلاش کردم، حفظم نشد و چشمم هم که کار نمی.دهد و به زحمت می.گویم مطلع آن غزل تقدیم به سایه این.گونه است: «دیگر نه جوانم که جوانی کنم ای دوست / یا قصه از آن افتد و دانی کنم این دوست».

 

این شاعر غزل.سرا متذکر شد: من و سایه با یکدیگر هم.سال هستیم. ایشان در آن سال.های دور از رشت آمده بودند. ما انجمن ادبی داشتیم که در ایام تابستان در حیاط خانه.مان جمع می.شدیم و شعر می.خواندیم. در زمستان هم که حیاط قابل استفاده نبود، از تالار مدرسه دارالفنون استفاده می.کردیم. یک بار دیدم جوانی بسیار زیبا و خوش.سخن و خنده.رو از میان جمعیت بلند شد و گفت می.خواهم شعر بخوانم. گفتم شما تاج سر ما هستید و آن شب غوغا کرد و شعر خوبی خواند. آن موقع هنوز نمی.دانست باید کجا برود و کسی را هم نمی.شناخت. به قدری شعرش گل کرد که به همه خوش گذشت و رفته رفته با هم دوست شدیم. آقای سایه همواره آدمی کم.معاشرت بوده است، ولی ما همواره با یکدیگر در ارتباط بوده.ایم. من آن شعرش را که می.گوید، من و هزار امید است، هر هزار تویی، بسیار دوست دارم و یادم هست وقتی شعر را سروده بود، چندی بعد یک جابه.جایی در آن صورت گرفت که بدل به این شعر زیبا شد. به گمان من سایه ذوق الهی دارد و وقتی غزل.هایش را می.خوانیم، فکر می.کنم به جایی مقدس مربوط است. من با آن غزلش که می.گوید «… دو چشم مرا نشانه گرفت» بسیار گریستم. من به سایه عزیز ارادت خاص دارم و همیشه خیر او را خواسته.ام. در سفرهایی که داشتم، مهمانش بودم. در یک مهمانی به ما ماهی سفید داد که بسیار خوشمزه بود. سایه برای ادبیات ایران غنیمتی است که کم به دست می.آید. یکی از بزرگان ادب ایران است. امید که سایه جناب سایه سال.ها بر سر ما باشد.

 

*عشق سایه به عدالت اجتماعی

همچنین در این مراسم، پوری سلطانی، همسر مرتضی کیوان، به مرور خاطره دیدارهای کیوان و سایه پرداخت و گفت: آشنایی من با سایه به سال 1331 بازمی‎گردد. شب عروسی ایرج کسرایی، برادر سیاوش کسرایی شاعر، بود. خانواده سیاوش با خانواده من دوستی قدیمی و نزدیکی داشتند. یادم نمی‎رود که سیاوس مرا نزد دو نفری برد که کنار هم نشسته بودند و به آن.ها معرفی کرد. گفت: بهترین دوستم را به بهترین دوستانم معرفی می‎کنم. آن دوستانش یکی سایه بود و دیگری مرتضی کیوان. آن.ها جا باز کردند و من میان.شان نشستم. کیوان شروع کرد به حرف زدن و سایه هم لام تا کام چیزی نگفت. از همان شب، گویی من یکی از افراد گروه آن.ها شدم و آن.ها هم متقابلاً اعضای خانواده.ی من. در این سال.ها حوادث بسیاری بر ما گذشت. خیلی از افراد گروه، از جمله محمدجعفر محجوب، سیاوش کسرایی، ناصر مجد، نادر نادپور، فریدون مشیری، احمد شاملو و شاهرخ مسکوب یک به یک از میان ما رفتند. اکنون من بازمانده‎ام و سایه، با دردی مشترک. سایه در ابتدای شعر « کیوان ستاره شد»، گروه را به اختصار وصف می‎کند.

 

او ادامه داد: همه این شعر را می‎شناسند. اول بار به مناسبت 27 خرداد 1358 سروده شد و در سال 1360 در کتاب «یادگار خون سرو» منتشر شد. در آن سال.های سیاه زندگی من، این هوشنگ ابتهاج بود که سایه‎وار همه جا با من بود و آماده کمک به من و خانواده بی‎پناه کیوان. سایه به انسان، انسانیت و عدالت اجتماعی عشق می‎ورزید و همچنان بر سر این عهد خود ایستاده است و این را در بسیاری از شعرهای او و بیش.تر در رفتار و کردارش در سال.های زندگی.اش می‎توان دید.

 

لطفا جهت مشاهده لینک وارد شوید یا ثبت نام کنید link. *شعر هیچ.یک از معاصران زنده به شعر سایه نمی.رسد

در ادامه این مراسم، علی دهباشی یادداشت کوتاهی را از محمدرضا شفیعی کدکنی که در مراسم حضور داشت، خواند.

 

شفیعی کدکنی در این یادداشت نوشته بود: در طول چهل و اندی سال دوستی از نزدیک و خوشبختانه بسیار نزدیک، هرگز ندیدم که او هنرمند راستینی، از مردم زمانه ما را به چشم انکار نگریسته باشد. در میان صدها دلیلی که به عظمت او می‎توان اقامه کرد، همین یک دلیل بس که او بر چکاد بلندی ایستاده که نیازی به انکار دیگران ندارد و این موهبتی است الهی. باز هم از همان فرمول دشمن‎تراشانه.ی خودم استفاده می‎کنم و می‎گویم، متجاوز از نیم قرن است که نسل‎های پی در پی عاشقان شعر فارسی حافظه‎های.شان را از شعر سایه سرشار کرده‎اند. امروز اگر آماری از حافظه‎های فرهیخته.ی شعردوست در سراسر قلمرو زبان فارسی گرفته شود، شعر هیچ.یک از معاصران زنده نمی‎تواند با شعر سایه رقابت کند. بسیاری از مصرع‏.های شعر او در حکم امثال سایره درآمده است و گاه گاه در زندگی بدان تمثل می‎شود. از همان حدود 60 سال پیش که در نوجوانی سرود: «روزگاری شد و .. مردِ رهِ عشق ندید / حالیا چشم جهانی نگرانی من و توست». تا به امروز که غمگنانه با خویش زمزمه می‎کند «یک دم نگاه کن که چه بر باد می‎دهیم / چندین هزار امید بنی‎آدم است این». بسیاری از این سخنان او حکم امثال سایره به خود گرفته‎اند.

 

*ارادت هنرجویی دولت.آبادی به سایه

همچنین در این مراسم، پیام محمود دولت.آبادی توسط دهباشی خوانده شد و گفته شد که به دلیل سفر این نویسنده، امکان حضورش در این مراسم نبوده است.

 

محمود دولت.آبادی در یادداشتش نوشته بود: بخت یار نبود تا در محضر جناب شما باشم، ببینم‎تان و سلام کنم. همچنین دوستانِ گرامیِ حاضر در آن جمع خاص را، و این عمیقاً به تأسف دچارم می‎کند. پس ضمنِ درود قدرشناسانه به شما، پیشانی‎تان را از همین دوسلدورف می‎بوسم و ارادت هنرجویی خود از شما را بیان می‎دارم و می‎گویم که من، محمود، نه فقط با غزل.‎ها و مهربانی‎های‎تان همیشه با شما بوده‎ام، بلکه هرکجا بوده و باشم، حافظِ به سعی سایه، بر دیده.ی چشم.های من بوده است و هست. «دیدنِ روی تو را دیده.ی جان.بین باید / وین کجا مرتبه.ی چشم جهان.بینِ من است».

 

*رابطه عاشقانه ناظری و ابتهاج

لطفا جهت مشاهده لینک وارد شوید یا ثبت نام کنید link. در این مراسم همچنین شهرام ناظری با مروری بر خاطرات سال.های نوجوانی تعلیم موسیقی و ادبیات و مهاجرتش از کرمانشاه به تهران اظهار کرد: من در آن سال.ها حاضر نبودم به رادیو بروم و از طرفی برخی دوستان مرا محاکمه می.کردند و می.گفتند باید برای همه ملت ایران بخوانم. زمان گذشت تا این.که گفتند کسی رییس مرکز موسیقی رادیو شده که آدم متفاوتی است و می.توانید با او حرف بزنید و آن شخص جناب هوشنگ ابتهاج بود. من پیش.تر با اشعارش آشنایی مختصری داشتم. به دیدن ایشان رفتم و همان.جور که انتظار داشتم، با برخورد یک چهره فرهیخته و ادیب روبه.رو شدم،. در آن دیدار جناب سایه بسیار زیبا برخورد کردند، گفتند در برنامه.های ما شرکت کنید. موافقت نکردم، اما آن.قدر خوب و زیبا برخورد کرد که باعث تشویق من شد. ایشان همواره مرا در کار و فعالیت تشویق می.کردند. پس از آن فعالیتم در رادیو آغاز شد و رابطه عاشقانه.ای با جناب ایشان پدید آمد و روزی دو سه بار در هفته به منزل.شان می.رفتم و از دیدگاه ظریف زیبایی.شناسی.اش بهره می.بردم. مرا شاعرانه و رندانه تشویق می.کرد.

 

این هنرمند موسیقی در ادامه با مرور خاطره.هایی دیگر از تشویق در گذراندن موفقیت.آمیز کنکور سنتی موسیقی ایران، گفت: در جشنواره توس مرا برای اجرا انتخاب کردند و بسیاری به ایشان انتقاد کردند، اما جناب سایه از من حمایت می.کرد و جناب استاد جلیل شهناز به من گفت، عالی می.خوانم. بعدها فهمیدم در واقع جناب سایه این توصیه را به استاد شهناز کرده است که در تشویق و روحیه من اثر بگذارد.

 

ناظری از خانه هوشنگ ابتهاج به عنوان دانشگاه ادبیات و موسیقی و معرفت یاد کرد و گفت: در آن سال.ها که خدمت جناب سایه می.رسیدیم، بسیاری دیگر از ادیبان و شاعران حضور داشتند؛ به.آذین .، محمد قاضی.،. سیاوش کسرایی.، احسان طبری. و بسیاری دیگر حضور داشتند. دوره درخشانی در زندگی من بود. ایشان همواره با صبر و حوصله کار می.کردند. به اعتقاد من در شکل.گیری دیدگاه اجتماعی در موسیقی ایران بسیار اثرگذار بودند و در گروهی که به وجود آمد، جناب سایه سردسته بود. ایشان مثل پدر ما بود و ما هم مانند پروانه به گرد ایشان جمع شده بودیم.

 

*نقش سایه در موسیقی ایران

در این مراسم همچنین داریوش طلایی اظهار کرد: هر وقت شاعرها و موسیقی.دان.ها با هم معاشرت کرده.اند، اتفاق خوبی در موسیقی ایران رخ داده است. سایه از سال.های دهه 50 با بهترین موسیقی.دان.ها در ارتباط بود و با فعالیت.هایی که صورت گرفت، جانی دیگر به موسیقی ایرانی دمیده شد و نقش ایشان در ریاست بخش موسیقی رادیو بسیار باارزش و محترم بود.

 

این هنرمند موسیقی در ادامه قطعه.ای را تقدیم به هوشنگ ابتهاج نواخت.

 

*سایه از شعرش بهتر است

یلدا ابتهاج – دختر هوشنگ ابتهاج – هم در سخنانی درباره پدرش گفت: من نتوانستم سایه را از پدر جدا کنم و همواره به من می.گفتند با تعصب زیادی درباره پدر حرف می.زنم. برای من پدر و سایه یکی هستند. خیلی دوستش دارم و همه چیزم را از او می.دانم. سایه در سکوت کار خودش را کرده و راه خودش را رفته است. مردم ایران شعرهایش را بسیار دوست دارند. اما به اعتقاد من، سایه خودش از شعرش بهتر است. سایه مگر مهربانی و محبت نیست. در شعر سایه همیشه امید هست، آن هم در زمانه.ای که هیچ جای امید نبوده، اما او همیشه به امید وفادار بوده است.

 

*احترام سایه به انسان

در ادامه، محمدافشین وفایی گفت: سایه اگر به جریانی گمان داشت، از این جهت بود که به عدالت می.اندیشید. او تحولات اجتماعی را دنبال می.کرده و همواره دغدغه تغییر جهان را داشته است. او همین.جور زندگی کرده است. سایه نگاه تبعیض.آمیز ندارد؛ به کاسب محلش همان.جور احترام می.گذارد که برای دوست سرشناسش احترام قائل است. گاه از سادگی.اش در برخورد با دیگران به شگفت می.آمدم، اما بعد فهمیدم این رویکرد ناشی از احترامش به انسان است. او بسیار مهربان است و کینه.ای از کسی به دل راه نمی.دهد.

 

این پژوهشگر متذکر شد: هنگامی که خاطرات سایه چاپ شد، خیلی.ها برافروخته شدند و نمی.خواستند بسیاری از این مطالب گفته شود،. در حالی.که سایه آن.چه را که می.خواهد و معتقد است، می.گوید و بیم آن ندارد که فلان مدعی روشنفکری از آن حرف.ها چیز دیگری بیرون کشد و یا دیگران از رهگذر نقد سایه بخواهند خود را در جراید و روزنامه.ها به عنوان منتقد معرفی کنند. اخیرا هم در مجله.ای به نقل از او حرفی را جعل کرده و روی جلد مجله چاپ کردند. اما سایه شخصیتی نیست که در پی تکذیبیه.نویسی باشد و برایش اهمیتی ندارد که دیگران درباره.اش چه فکر می.کنند و کار خودش را می.کند.

 

*سایه در نوگرایی اهل افراط نیست

وفایی سپس درباره غزل.سرایی سایه گفت: سایه استادانه مضامین اجتماعی. را در غزل.هایش دنبال می.کند و اهل افراط در نوگرایی نیست. شعرش در سنت ریشه دارد. بدیع و نوآورانه نیز هست و با خلاقیت و نوآوری اشعاری تأثیرگذار از خود به یادگار گذاشته است. در شعرهای اولیه.اش هیجان بیش.تر است و در شعرهای متأخرش پختگی دیده می.شود. سایه گزیده.گوست و خودش می.گوید اگر باز به دنیا می.آمدم، دو سوم همین شعرها را هم نمی.گفتم و دو سومش را دور می.ریختم. سایه می.گوید هر چه دارم، از دولت موسیقی بوده است. فهم.شان از موسیقی بر شعرشان نیز اثر کرده است. در شعر از فرم.های آزموده و رام بهره می.گیرند. در حوزه.های دیگر هم خوب کار کرده است. به اعتقاد من، بهترین تصحیح از دیوان حافظ کار سایه است و هیچ.کس به اندازه.ی سایه با مبانی جمال.شناسی شعر حافظ آشنا نیست و همین آشنایی و انس سبب شده است که تصحیحی خوب از دیوان حافظ به دست داده شود.

 

*آدم.های ساده.ای که از پشت کوه آمده.ایم

در پایان این مراسم، هوشنگ ابتهاج در سخنانی گفت: این روزها چیز تازه‎ای دارد رسم می‎شود و مرده‎ها زنده می‎شوند. یک بابایی در سردخانه دوباره بعد از به دار کشیدن زنده شده. حالا هم در این مراسم که باید در غیاب من صورت می‎گرفت خود، صاحب عله دارد صحبت می‎کند. سومی‎اش چه خواهد بود؟ به هر صورت، این هم مغتنم است. خوب است که آدم ببیند پشت سرش چه می‎گویند. البته باید این را درنظر بگیریم که به هر حال وقتی من این.جا نشسته‎ام، یک مقدار تعارفات هم در این حرف‎ها هست. دربست این حرف‎ها را نپذیریم. بعد از روز واقعه معلوم می‎شود؛ بعضی از دوستان میدان وسیع‎تری پیدا می‎کنند برای تاخت و تاز و حق هم دارند.

 

این شاعر در ادامه گفت: شناختن من کار مشکلی نیست. ما آدم‎های صاف و ساده‎ای هستیم که به معنای واقعی از پشت کوه آمده‎ایم. این کوه بلند البرز ولایت مرا از ولایت خیلی‎ها جدا می‎کند. آدم‎های ساده شناختن.شان هم ساده است. بعضی‎ها بی.خود زحمت می‎کشند که نکته‎هایی پیدا بکنند و بگویند. نگفته هم معلوم است. چیز مهمی نیست. ولی خوب من موافق.ام و این روزها هر چه گفتم، از باور خودم گفتم و با صداقت خواهم گفت. هیج چیز را به خودم نبستم. هیچ ادایی درنیاوردم. این تنها توفیق من است و تنها چیزی است که می‎توانم به آن ببالم. باقی فرعِ قضیه است. مهارت‎هایی هست که آدم‎ها در طول زمان کسب می‎کنند و هر مهارت هم در جای خودش قیمتش از بقیه مهارت‎هاست. مهارت‎ها قابل کسب است، آن چیزی که گوهر اصلی است، آن قیمت دارد. خوش به حال کسانی که می‎توانند این مهارت‎ها را تا آن جا که ممکن است، حفظ کنند یا بیان کنند. مهارت آن موقعی ارزش دارد که در بیان یک چیز باارزش باشد، وگرنه چیزی نیست. به هر حال خیلی ممنونم از همه.

 

در این مراسم تصنیف.های اجراشده براساس شعرهای هوشنگ ابتهاج به صورت گزیده پخش و معرفی شد. همچنین عکس.هایی از دوره.های مختلف زندگی این شاعر نمایش داده شد.

 

در مراسم بزرگداشت سایه افرادی همچون داریوش شایگان، نجف دریابندری، ایرج پارسی.نژاد، آیدین آغداشلو، فخرالدین فخرالدینی، منوچهر پارسادوست، محبوبه مهاجر، ناصرالدین پروین، داوود موسایی و اصغر علمی حضور داشتند، اما از حضور محمدرضا شجریان خبری نبود، با وجود این.که گویا قرار بود به مراسم بیاید.

 

منبع: ایسنا

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
Roshan.J    43,885

عضو جدید انجمن

عرض ِ ادب و احترام .

بنا به خوب و مفید بودن ِ مطلب و هم چنین ارادت ِ ویژه به ه . ا . سایه

این مطلب به انجمن ِ شعر و ترانه منتقل و بعد از مدتی دوباره به محل ِ سابق اش بازگردانده می شود

صرفن جهت ِ مطالعه ی دوستان .

شاد و آرام باشید .

ارادتمند .

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
Roya    144,244

سـرپرسـت سایت

استاد روشن عزیز

از اینکه این مطلب رو گذاشتید تا بچه ها هم فیض ببرند ممنونم .

این بیتش شاهکار است می دانید که :

 

«سایه» ز آتشکده.ی ماست فروغ مه و مهر

وه ازین آتش روشن که به جان من و توست

 

 

 

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
Roshan.J    43,885

عضو جدید انجمن

استاد روشن عزیز

از اینکه این مطلب رو گذاشتید تا بچه ها هم فیض ببرند ممنونم .

این بیتش شاهکار است می دانید که :

 

«سایه» ز آتشکده.ی ماست فروغ مه و مهر

وه ازین آتش روشن که به جان من و توست

 

 

 

 

عرض ِ ادب و احترام .

انجام ِ وظیفه است . . .

آن بیت ِ آخر است . . . شروع اش شاه کار است . . .

 

نشود فاش ِ کسی آن چه میان ِ من و توست

تا اشارات ِ نظر نامه رسان ِ من و توست

گوش کن با لب ِ خاموش سخن می گویم . . . .

گوش کن . . .

پاسخ ام گو به نگاهی که زبان ِ من و توست . . .

 

شاد و آرام باشید .

ارادتمند اتان .

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
Roya    144,244

سـرپرسـت سایت

سلام به همه ی دوستان

اینم شعر کامل جناب هوشنگ ابتهاج به نام سخن با لب خاموش

 

 

 

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

تا اشارات نظر، نامه.رسان من و توست

 

گوش کُن با لب خاموش سخن می.گویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

 

روزگاری شد و .. مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و توست

 

گرچه در خلوت راز دل ما .. نرسید

همه جا زمزمه.ی عشق نهان من و توست

 

این.همه قصه.ی فردوس و تمنای بهشت

گفت.وگویی و خیالی ز جهان من و توست

 

گو بهار دل و جان باش و خزان باش، ارنه

ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

 

نقش ما گو ننگارند به دیباچه.ی عقل

هر کجا نامه.ی عشق است، نشان من و توست

 

«سایه» ز آتشکده.ی ماست فروغ مه و مهر

وه ازین آتش روشن که به جان من و توست

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

به گفتگو بپیوندید

شما در حال پست به عنوان مهمان هستید. اگر حساب کاربری دارید، برای ارسال با حساب کاربری خود اکنون وارد شوید .
توجه: مطلب ارسالی شما پس از تایید مدیریت برای همه قابل رویت خواهد بود.

مهمان
ارسال پاسخ به این موضوع ...

×   شما در حال چسباندن محتوایی با قالب بندی هستید.   حذف قالب بندی

  تنها استفاده از 75 اموجی مجاز می باشد.

×   لینک شما به صورت اتوماتیک جای گذاری شد.   نمایش به صورت لینک

×   محتوای قبلی شما بازگردانی شد.   پاک کردن محتوای ویرایشگر

×   شما مستقیما نمی توانید تصویر خود را قرار دهید. یا آن را اینجا بارگذاری کنید یا از یک URL قرار دهید.


  • کاربران آنلاین در این صفحه   0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.

×
×
  • اضافه کردن...