رفتن به مطلب
برای استفاده از انجمن و عضـویت کلیک کنید.
جستجو در
  • تنظیمات بیشتر ...
نمایش نتایجی که شامل ...
جستجو در ...

سایت و انجمن رسمی کیوبیس ایران

مرجع تخصصی آهنگسازان خوانندگان و نوازندگان سایت کیوبیس ایران

  • با 10 سال قدمت
  • بیش از 145 هزار کاربر
  • بیش از 450 هزار پست





CUBASIST

آموزش میکروفون گذاری

پست های پیشنهاد شده

CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

میکروفون گذاری

آموزش تخصصی میکروفون گذاری رو برای شما دوستان نوشته و قرار میدم. امیدوارم مورد استفادتون قرار بگیره. :8:

 

جایگذاری صحیح میکروفون ها

پخش صدای سازها متناسب با محل قرار گرفتن آنها در حین ضبط، از مسائلی مهمی است که با جایگذاری صحیح میکروفون ها میسّر می شود. اگر زاویه یا فاصله بین دو میکروفون استریو بسیار کم باشد، صدا به سمت مرکز متمرکز میشود و تصوّر استریو بودن صدا بسیار ضعیف خواهد شد. برعکس، اگر زاویه یا فاصله بین آنها خیلی زیاد باشد، صدا در سمت چپ و راست متمرکز میشود و صدایی که از مرکز به گوش می رسد ضعیف و نارسا خواهد بود. اغلب برای اشاره به چنین شرایطی از اصطلاح نقطه کور وسط استفاده میشود.

 

سازگاری استریو با مونو

در تتهیه نسخه مونو از برنامه ای که به صورت استریو ضبط شده، نحوه قرار گرفتن میکروفون ها هنگام ضبط، به طور مستقیم در سازگاری این دو فرمت موثر است. بنابراین لازم است که در این رابطه سه نوع میکروفون گذاری دور (متقارن، تقریبا متقارن و فاصله دار) را برسی کنیم.

توی پست های بعدی این سه روش رو آموزش میدم. ;)

 

8ead4c77c3f4.jpg

ویرایش شده توسط CUBASIST

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

میکروفون گذاری متقارن

مبحث انواع میکروفون گذاری رو شروع میکنم. لازم به ذکر است که باید با انواع میکروفون ها و طرز کار آنها آشنا باشید چون مطالب کاملا به هم مرتبط هستند.

 

در میکروفون گذاری متقارن که میکروفون گذاری X-Y نیز نامیده می شود، از دو میکروفون جهتی مشابه استفاده می شود که روی دو محور عمود بر هم قرار میگیرند به طوری که، دیافراگم یکی درست در مقابل دیگری است. این دو میکروفون نسبت به یکدیگر تحت زاویه ای قرار میگیرند که بتوانند به طور تقریبی سمت چپ و راست گروه همنوازی را جهت گیری کنند. اندازه این زاویه بستگی به گستردگی گروه همنوازی، فاصله میکروفون ها از گروه، و الگوی پیکاپ آنها دارد. هرچه زاویه بین میکروفون ها بازتر باشد، حس استریو بودن صدا بیشتر است.

 

اما به خاطر داشته باشید که زاویه خیلی باز، باعث ایجاد نقطه کور وسز می شود. اگر هر دو میکروفون کاردیوئید باشند، اندازه زاویه مورد نظر می تواند 90 تا 135 درجه باشد و اگر هایپر کاردیوئید باشند، برای ایحاد حس توازن صوتی در مرکز ، زاویه بین آنها باید بسته تر شود (چون پیکاپ هایپرکاردیوئید روی محور (on-axis) باریک تر و محدود تر است). زاویه بین هایپر کاردیوئید های متقارن را می توان تا 130 درجه افزایش داد. هرچند، به علت باریک تر بودن الگوی هایپر کاردیوئیدها، می توان آنها را (در مقایسه با کاردیوئیدها) در فاصله ای دورتر از منابع صدا قرار داد.

 

جفت میکروفون های استریو، باید یکسان و با یکدیگر سازگار باشند تا صدایی یکدست را تضمین کنند. همجنین ، این میکروفون ها باید خازنی باشند. میکروفون گذاری دور، مخصوصا در موسیقی کلاسیک، به میکروفون هایی با خروجی و حساسیت بالا نیاز دارد و میکروفون های خازنی، تنها نوعی هستند که این نیاز را برآورده می کنند. علاوه بر این، پیش تقویت کننده های میکروفون، باید دارای بهره بالا و نویز پایین باشند.

 

یک روش دیگر برای میکروفون گذاری متقارن، استفاده از یک جفت میکروفون دو جهتی متقاطع است که زاویه بین آنها 90 درجه است. یعنی 45 درجه به سمت چپ مرکز و 45 درجه به سمت راست مرکز. این شیوه، نخستین تکنیک X-Y است که تکنیک بلاملین نیز نامیده می شود. از آنجا که روش M-S نتیجه مستقیم تحقیق این دانشمند است، آرایه X-Y دو سویه به M-S دوگانه نیز معروف است.

 

تکنیک بلاملین که در این روش دو میکروفون دو سویه متقارن تحت زاویه 90 درجه قرار میگیرند.

 

 

fathead2pair.jpg

 

یک میکروفون استریو، همان الگوی پیکاپ (صداگیری) یک جفت میکروفون استریو را دارد با این تفاوت که در آن، کپسولهای دو میکروفون جهتی در یک محفظه قرار گرفته اند و قسمت بالایی آنرا می توان تا 180 درجه نسبت به قسمت پایینی چرخاند. بعضی از میکروفون های استریو، دارای چند الگوی قطبی مختلف هستند.

 

در تکنیک M-S، معمولا از دو میکروفون متقارن که در یک محفظه هستند، استفاده می شود، البته می توان از میکروفون های جداگانه نیز استفاده کرد. یک میکروفون به سمت گروه موسیقی جهت گیری میشود و میکروفون دیگر که دو سویه است به سمت کناره ها جهت گیره میشه. چه کپسول های میکروفون در یک محفضه باشند و چه جدا از هم، میکروفون گذاری M-S به منظور تفکیک کانال های چپ و راست، نیاز به عملیات ماتریسی برای جمع و تفریق خروجی میکروفون ها دارد.

 

بر خلاف بیشتر میکروفون گذاری های X-Y، روش M-S، به شما این امکان را می دهد که با تغییر نسبت صدای وسط به کناره ها، میزان گستردگی و استریویی بودن صدا رو هنگام ضبط یا بعد از آن تغییر دهید.

 

میکروفون گذاری X-Y

 

 

m300_ortf.jpg

 

آرایش متقارن میکروفون ها، بین دو کانال چپ و راست اختلاف سطح (شدت) ایجاد کرده و اختلاف زمانی رسیدن صدا را نیز به حداقل می رساند. اینکار دو مزیت دارد:

(1) موضع سازها بین بلندگوها واضح و مشخص می شود و تصور ذهنی شنونده با محل قرار گرفتن آنها در حین ضبط مطابقت پیدا کرده و تعادل صوتی را به خوبی یک رهبر ارکستر حس می کند.

(2) سیگنال های استریو با مونو سازگار هستند زیرا دو میکروفون تقریبا در یک مکان قرار میگیرند و این به معنای هم فاز بودن سیگنال های آنها در تمام فرکانس هاست. در میکروفون گذاری M-S همه آنچه که برای سازگاری آن با مونو انجام می شود، حذف کناره ها (Sides) است. یعنی در واقع، اطلاعات وسط عینا همانند مونو هستند.

اگر چه میکروفون گذاری متقارن، تصوری واضح و شفاف از صدای استریو ارائه میدهد و با فرمت مونو سازگاری دارد، اما صدای حاصل از آن معمولا، وسعت و حجم کمی دارد و تخت و خشک به نظر می رسد. تکنیک بلاملین تا اندازه ای این مشکل را برطرف می کند، اما در این روش شدت صددایی که از مرکز شنیده می شود به اندازه میکروفون گذاری M-S و جهتی تر X-Y، قوی نیست.

ببخشید اگه مطالب کمی زیاد و سنگین بودند. سعی میکنم به زودی در مورد انواع میکروفون ها در بخش Hardware سایت لطفا جهت مشاهده لینک وارد شوید یا ثبت نام کنید link. توضیحات کاملی رو قرار بدم.:16:

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

میکروفون گذاری تقریبا متقارن

میکروفون گذاری تقریبا متقارن، با ایجاد زاویه بین دو میکروفون جهتی که به فاصله چند اینچ از هم به طور افقی قرار گرفته اند، صورت میگیرد. این فاصله چند اینچی بین آرایه های متقارن و تقریبا متقارن، به صدا گرمی، عمق و حالت می بخشد. در این روش، میکروفون ها برای حفظ اختلاف شدت بین کانال ها در فرکانس های پایین، به اندازه کافی به هم نزدیک هستند، در عین حال، برای داشتن تاخیر زمانی مناسب بین کانال ها برای جهت یابی بسامد های پایین به قدر کافی از هم دور هستند. وسعت استریویی صدا را می توان با تغییر زاویه یا فصله بین میکروفون ها کم یا زیاد کرد. ولی تاخیر زمانی بین کانال ها مسئله ساز است: هر چه میزان تاخیر بیشتر باشد، احتمال سازگاری استریو با مونو کمتر است.

روشهای متعددی برای میکروفون گذاری تقریبا متقارن به کار رفته است که نتایج متفاوتی داشته اند. بهترین روشها عبارتند از، آرایه های DIN,NOS,ORTF استریویی 180 و Faulkner.

 

در آرایه ORTF (سیستم رادیو تلویزیون فرانسه)، دو میکروفون کاردیوئید به فاصله 7 اینچ از هم تحت زاویه 110 درجه، یعنی 55 درجه به سمت چپ و راست مرکز قرار میگیرند. این میکروفون ها می توانند متقاطع نیز باشند.

میکروفون گذاری ORTF

 

ORTF_ums20.jpg

 

زاویه بین دو میکروفون در این روش 110 درجه است

 

 

ORTF.JPG

 

در آرایه NOS (سازمان صدا و سیمای هلند) دو میکروفون کاردیوئید تحت زاویه 90 درجه و به فاصله حدود 12 اینچ از هم قرار میگیرند.

 

میکروفون گذاری NOS

 

 

nos3.jpg

 

آرایه DIN (استاندارد آلمان)، یک جفت میکروفون استریویی را تحت زاویه 90 درجه قرار می دهد اما فاصله بین آنها را به کمتر از 8 اینچ کاهش میدهد. هر سه آرایه نتایج مشابهی ارائه می دهند. (این روش بسیار شبیه به میکروفون گذاری A-B است)

میکروفون گذاری DIN

 

IMG00066-20100423-1417.jpg

 

 

در روش دیگری به نام آرایه استریویی 180، دو میکروفون هایپر کاردیوئید به فاصله کمتر از دو اینچ، تحت زاویه 135 درجه قرار میگیرند. این آرایه یک خطای حسّی ایجاد می کند که گویا صدا از کناره های اتاق یا خارج از بلندگوها به همان خوبی بین آنها می آید.

 

 

آرایه میکروفون Faulkner، از دو میکروفون دو سویه استفاده می کند که به فاصله کمتر از 8 اینچ نسبت به یکدیگر، مستقیما رو به گروف همنوازی و در فاصله ای دورتر از فاصله معمول در آرایه های متقارن قرار میگیرند. همچنین، این مدل تقویت صوتی آرایه بلامین (که در جلسه پیش توضیح داده شد) را با عمق و گستردگی آرایه تقریبا متقارن ترکیب میکند.

 

میکروفون گذاری Faulkner

 

 

 

stereo_miking_faulkner_technique.gif

 

cubaseir

 

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

طی چند جلسه مباحث میکروفون گذاری فاصله دار رو آموزش میدم سپس به بحث میکروفون گذاری های نزدیک و میکروفون گذاری برای تک تک سازها چه بادی و چه کوبه ای میریم.

 

میکروفون گذاری فاصله دار (Spaced Miking)

در میکروفون گذاری فصله دار، از دو یا سه میکروفون مشابه به فاصله چند فوت از هم استفاده می شود که عمود بر منبع صدا و به صورت قرینه به موازات یک خط مرکزی قرار گرفته اند. در این روش از هر نوع الگوی پیکاپ می توان استفاده کرد، اما متداول ترین آنها دو الگوی تمام جهتی و کاردیوئید هستند.

میکروفون های فاصله دار نسبت به هر یک از آرایه های تقریبا متقارن، صدا را گسترده تر، پر حجم تر و بلندتر پخش می کنند. در عین حال، تصور استریو بودن صدا در این میکروفون گذاری، پراکنده تر، پخش تر و لذا با جزئات کمتری است. موضوع سازها به طور واضح مشخص نیست و با تغییر فاصله میکروفون تا منبع به طور قابل ملاحظه ای تغییر می کنند. ممکن است صدا ها در سمت چپ و راست بلندگو جمع شوند و در مرکز محو و نامشخص به نظر برسند. همچنین، به علت اینکه اطلاعات جهتی بخش عمده صدایی که به میکروفون ها میرسد، از اختلاف زمان ها و اختلاف شدت ها نشات می گیرد، اطمینانی به سازگاری فرمت استریو با مونو نیست.

میکروفون های فاصله دار تمام جهتی، در محدوده Off-axis رنگینش صوتی کمتری دارند و پاسخ آنها خصوصا در فرکانس های پایین، نسبت به میکروفون ها کاردیئید، یکنواخت تر است. تقریبا همیشه از میکروفون های خازنی استفاده می شود. فاصله بین میکروفون ها با توجه به وسعت گروه همنوازی و فاصله میکروفون تا منبع صدا تعیین می شود. در میکروفون های تمام جهتی به ممنظور ایجاد تصور استریویی، فاصله گذاری ها باید به اندازه کافی گسترده باشند. اما توجه کنید که فاصله های خیلی زیاد هم، باعث جداسازی و تفکیک اغراق آمیز صداعا شده و ممکن است بین بلندگوها افکت پینگ-پنگ ایجاد کند. اگر فاصله بین میکروفون ها بسیار کم باشد تصور استریویی فاقد وسعت و گستردگی خواهد بود. بهترین محل برای قرارگیری هر میکروفون تمام جهتی، یک سوم تا یک دوم فاصله از خط مرکزی گروه همنوازی به سمت لبه خارجی آن است.

 

miking-technique-tip-2.jpg

 

اگر اینکار باعث ایجاد نقطه کور در مرکز (بین دو بلندگو) شود یا صدا در آنجا پراکنده و پخش شنیده شود، میکروفون سومی را باید بین دو میکروفون بیرونی قرار داد تا حفره صوتی را پر کند و باعث وضوح صدا در مرکز شود. ولی خروجی میکروفون مرکزی (وسطی) برای تثبیت تصور استریو بودن صدا باید به طور مساوی بین کانال های چپ و راست تقسیم شود.

Decca _ Tree یا همان درخت دکا یکی از بهترین تکنیکهای میکروفون گذاری با سه میکروفون فاصله دار است. میکروفون های تمام جهتی در رئوس یک دستگاه مختصات T شکل قرار میگیرند. در این حالت، اسباب و لوازم ثابت معمولا در پشت رهبر گروه و چند فوت بالاتر از سر او قرار میگیرند. تکنیک درخت دکا به علت صدای گرم و پوشش دهنده اش بسیار مورد توجه است.

 

در عکس های زیر آرایه درخت دکا رو مشاهده میکنید

 

stereo_miking_deccatree_technique.gif

 

 

Decca_Tree_03.JPG

 

میکروفون گذاری فاصله دار با میکروفون های کاردیوئید، مشابه میکروفون های تمام جهتی است. اما قابلیت جهت گیری آنها، خروجی صوتی متفاوتی تولید می کند. کاردیوئید های فاصله دار تمایل به تاکید روی صداهایی دارند که به محور On-axis نزدیک تر هستند. همچنین اثراتی از رنگینش صوتی در آنها ظاهر می شود که بیشتر ناشی از واخنش (بازآوایی) است. محل قرار گرفتن میکروفون ها برای کسب نتایج قابل قبول با هر نوع میکروفون گذاری فاصله دار، بسیار مهم و حیاتی است اما اهمیت آن برای کاردیوئیدها بسیار بیشتر از میکروفون های تمام جهتی می باشد. با این حال کاردیوئیدهای فاصله دار برای سازگاری با مونو شانس بیشتری دارند چون در هر میکروفونی که اطلاعات مشترک کمتری دریافت می کند، احتمال حذف فازها کمتر است.

از وقتی که میکروفون های ناحیه فشار توسعه یافته اند، آرایه میکروفون های مرزی فاصله دار به عنوان آرایه اصلی استریو بکار می روند و این، یک تکنیک رایج در میکروفون گذاری است. پیکاپ میکروفون های PZM شبیه پیکاپ تمام جهتی هاست با این تفاوت که در اطراف سطح مرزی، الگوی قطبی آن نیم کروی است. در صورتی که، صدابردارها امکان انتخاب داشته باشند، ترجیح می دهند از میکروفون های تمام جهتی استفاده کنند زیرا میکروفون های تمام جهتی کیفیت صوتی بهتری دارند. مثال عکس زیر.

 

TLM1034.jpg

 

choir

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

تحقیقات متعددی برای مقایسه تکنیک های استاندارد میکروفون گذاری استریو انجام شده که چکیده این مقایسه رو برای شما قرار دادم. امیدوارم از مطلب استفاده کنید:

:8::8::8:

 

  • بلاملین (دو جهتی های متقارن با زاویه 90 درجه) : استریوی واضح و خوب
  • بلاملین (دو جهتی های متقارن با زاویه 90 درجه با مدار Shuffler) : استریویی و گستردگی بسیار خوب.
  • کاردیوئیدهای متقارن با زاویه 90 درجه : استریویی بسیار خوب با وسعت استریویی بسیار محدود و باریک.
  • کاردیوئید های متقارنبا زاویه 120 درجه : استریویی نسبتا خوب با گستردگی محدود و باریک.
  • هایپر کاردیوئید های متقارن با زاویه 120 درجه : استریویی نسبتا خوب، زیرا فرکانس های حدود 3KHz نسبت به بسامد های پایین وسعت بیشتری دارن.
  • هایپر کاردیوئیدهای متقارن با زاویه 120 (Shuffler) : وسعت استریویی عالی.
  • میکروفون M-S : فاقد وسعت و گرمی
  • ORFT (کاردیوئیدهای با زاویه 110 درجه و به فاصله 7 اینچ از یکدیگر) : استریویی خوبی ایجاد میکند اما وسعت و گستردگی آن در فرکانس های پایین کم و در فرکانس های بالا بیشتر است.
  • ORFT (هایپر کاردیوئیدهای با زاویه 110 درجه و به فاصله 7 اینچ از یکدیگر) : درست مانند کاردیوئیدهای ORFT با زاویه 110 درجه و به فاصله 7 اینچ (تقریبا 18 سانتی متر) از هم، با تفکیک استریویی بیشتر.
  • دو میکروفون تمام جهتی به فاصله 2/89 متر از یکدیگر : استریویی ضعیف و تفکیک استریویی بیش از حد (اغراق آمیز)
  • سه کاردیوئید به فاصله 1/52 متر از هم : استریویی ضعیف و تفکیک استریویی بیش از حد در فرکانس های بالا.

:8::8::8:

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

بعضی وقتا با توجه به شرایط ارکستر برای صداگیری کامل، از میکروفون گذاری تاکیدی استفاده میشه. مثلا ممکنه توی یک ارکستر سازهایی که صدای ضعیف تری دارند یا صدای یک تک نوازی یا همون Solo به خوبی سازهای پرصداتر ویا سازهایی که به میکروفون های اصلی نزدیکترند، شنیده نشه یا یه تاخیر زمانی بین اونا احساس بشه.

خروجی میکروفون های تاکید، جدای از دو میکروفون اصلی استریو (جفت استریویی) کنترل میشن و نهایتا در جایی که صدا دریافت میشه، از طریق میکسر صدا با صدای استریو آمیخته یا Pan میشن.

توی میکروفون گذاری تاحیدی دو خطر وجود داره: :55:

1. اگه صدای میکروفون های تاکیدی بسیار بالا باشه، اصطلاحا بیرون میزنه؛

2. تاخیر زمانی ناشی از فاصلۀ کم ساز و میکروفون های تاکیدی و فاصلۀ زیاد آن با میکروفون های اصلی باید خنثی بشه، در غیر این صورت، صدای دریافتی از میکروفون تاکیدی، نا متعادل میشه و به نظر میرسه که صدای اونها از جلوی گروه همنوازی میاد.

یه روش برای جبران این اختلاف زمانی، به تاخیر انداختن سیگنال میکروفون تاکیدی به صورت الکترونیکی و با استفاده از یه دستگاه تاخیر دیجیتالیه. اینکار، آمیختن صدای میکروفون های تاکیدی رو با کل همنوازی آسون میکنه.

توجه کنید که میزان تاخیر زمانی، در استودیوهای بزرگ و تالارهای کنسرت قابل ملاحظست.

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

اگرچه توی میکروفون گذاری استریو دو (یا سه) میکروفون بکار میره، توی میکروفون گذاری تاکیدی به منظور ضبط صدای محیط، علاوه بر میکروفون های ثابت از میکروفون های محیطی هم استفاده میشه. با این فرض که تهیه کننده (یا آهنگساز) میخواد بجای ریورب مصنوعی، ریورب طبیعی ایجاد بکنه. میکروفون های محیطی عمق و وسعت موسیقی در حال ضبط رو افزایش میدن، مخصوصا اگه میکروفون گذاری استریوی اصلی جلوی میدان صوتی مستقیم قرار گرفته باشه یا اینکه میکروفون گذاری متقارن باشه. مثلا توی میکروفون گذاری M-S، با وجود اینکه پیکاپ کناری (S)، به بازتاب های اتاق اختصاص داره، اما گستردگی کل صدا به اندازۀ وسعت و گستردگی آرایش تقریبا متقارن یا فاصله دار نیست. با قرار دادن یه میکروفون محیطی به سمت عقب اتاق، بازتاب های بیشتری که توسط میکروفون M-S دریافت نمیشن، دریافت خواهند شد چون میکروفون M-S توی قسمت پشت مرده!!!

معمولا، میکروفون های محیطی به صورت یه جفت استریویی بکار میرن. در صورتی که توی اتاق جای کافی برای قرار گرفتنشون باشه میکروفون های تمام جهتی چون رنگینش صوتی Off-axis ندارن، ترجیح داده میشن در غیر این صورت، از کاردیوئید ها استفاده میشه. اگه بشه از بروز مشکلات فازی هم جلوگیری کرد، جایگذاری میکروفون محیطی خیلی حائز اهمیته.

 

microphone_256.png

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

خب دوستان از اینجا به بعد وارد آموزش میکروفون گذاری برای انواع ساز میشیم و نحوۀ میکروفون گذاری برای هر گونه ساز مثل گیتار که یک ساز زهی هست یا ویولون که یک ساز زهی آرشه ای هست آموزش داده میشه. امیدوارم مطالب براتون قابل درک و مفید باشند.

میکروفون گذاری سازهای زهی زخمه ای

از اونجا که بیشتر صدای گیتار از جلوی ساز منتشر میشه، قرار دادن یه میکروفون نزدیک مرکز حفره، از نظر تئوری باید صدای متعادلی تولید کنه اما اگه میکروفون خیلی نزدیک به حفره قرار بگیره، صدا بم میشه. در صوررتی که به خرک نزدیک تر بشه جزئیات اون از بین میره و اگر به سمت دسته حرکت کنه از حضور اون کاسته میشه؛ اگر هم از دسته دورتر بشه گرمی و نزدیکی از بین میره. از طرفی دیگه، در صورتی که یه گیتار فاقد صداهای پایین باشه، میکروفون رو نزدیک حفره و اگه فاقد صداهای زیر باشه نزدیک به خرک قرار بدید. برای افزایش فرکانس های میانی میکروفون رو به سمت دسته هدف گیری کنید.

نواختن با انگشت، خیزهای صوتی سریعی رو به وجود میاره. استفاده از میکروفون دینامیک که پاسخ گذاری آهسته تری نسبت به میکروفون خازنی داره، میتونه باعث کند شدن خیزها و کاهش جزئیات، مخصوصا توی فرکانس های بم گیتار بشه. اگه میکروفون خازنی جهش های صوتی خیلی زیادی تولید میکنه یه میکروفون سیم پیچ متحرک خوب میتونه از شدتشون کم کنه. بدون شک، شاید تا بحال صدها روش برای میکروفون گذاری گیتار بکار رفته!!! چند تکنیک معمول رو در اینجا توضیح میدم اما بخاطر داشته باشید همونطور که اشاره کردم عوامل زیادی روی صدای گیتار موثر هستند.

روش های اصلی میکروفون گذاری گیتار:

 

  1. یکی از روش های بدست آوردن صدایی طبیعی و متعادل، قرار دادن میکروفون توی فاصلۀ 1 تا 3 فوتی حفرۀ صداست. برای تاکید بیشتر روی فرکانس های بالا یا پایین، میکروفون رو یا رو به پایین و به سمت سیم های بالا، یا رو به بالا به سمت سیم های پایین زاویه دار کنید. برای شفّاف تر کردن صدای طبیعی، میکروفون رو بالای خرک و هم سطح با جلوی گیتار قرار بدید چون بیشتر انرژی فرکانس بالا، از یه سطح باریک و تحت زاویۀ قائم با صفحه رویی منتشر میشه. میکروفون گذاری در نزدیکی پرده دوازدهم در مقابل سیم ها، صدایی غنی از هارمونیک ها تولید می کند.
  2. روش بعدی برای بدست آوردن صدایی طبیعی، قرار دادن میکروفون توی فاصله حدود 8 اینچ تا 1 فوت بالای گیتاره به طوری که از فاصله 1 تا 2 فوتی بین حفره و خرک هدف گیری بشه. یه میکروفون خازنی خوب فرکانس های پایین اضافی رو کاهش میده و به گرمی صدا هم اضافه میکنه. یک میکروفون عمود بر حفره صدا و در فاصله 8 اینچی، نشت ناشی از سازهای دیگر رو کم میکنه اما صدا رو بم تر ضبط میکنه. تضعیف فرکانس های بم، صدای طبیعی تری رو تولید میکنه. اما اگر، ایزولاسیون ضروری باشه، میکروفون رو به حفره صدا نزدیک تر کنید. در این موقعیت، بمی صدا افزایش یافته و صدا کدر، درهم و Boomy میشه، در نتیجه حذف فرکانس های بم قطعا ضروریه.
  3. یک میکروفون در فاصله ای حدود 4 تا 8 اینچ از جلوی خرک، صدایی گرمو دل نشین تولید میکنه هرچند که این صدا فاقد جزئیاته. اما در صورتی که صداهای ناخواستۀ پیکاپ و نویز سیم ها مسئله ساز باشند، این روش بسیار مفیده.

در مورد گیتار کلاسیک که نیاز به برهم کنش آکوستیکی داره میکروفون رو توی فاصلۀ بیش از 3 فوت از حفره صدا قرار بدید اما مطمئن بشید که فاصله میکروفون تا منبع خیلی زیاد نباشه وگرنه از جزئیات ظریف ساز کاسته میشه.

 

closemiking-guitar-4041.jpg

 

Miking%20Guitars1.jpg

 

acoustic-guitar-miking.jpg

 

 

ویرایش شده توسط CUBASIST

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

میکروفون گذاری سازهای زهی آرشه ای

از اونجا که گستره دینامیکی سازهای زهی آرشه ای وسیع نیست بسته به حجم صدای مورد نیاز باید با استفاده از چند ساز یا میکروفون گذاری چندگانه صدا رو تقویت کرد.

برای میکروفون گذاری سازی ویلون و ویولا، با قرار دادن میکروفون چند فوت بالاتر از ساز یا نشانه گیری به سمت وجه جلویی ویولون و با فرض آکوستیک نسبتا زنده محیط، صدایی باز و طبیعی تولید میشه. با وجود اینکه انتشار صدا تا فرکانس 500هرتز یکنواخته بسته به نوع میکروفون ممکنه یه میکرفون به تنهایی قادر نباشه به اندازه کافی فرکانس های انتهای پایین رو دریافت کنه بنابراین، نمیتونه صدایی قوی تولید کنه.

میکروفون گذاری در زیر و روی ساز تضمین میکنه که "فرکانس های بالاتر از 500هرتز که عمود بر صفحه رویی منتشر می شن از بالای ساز و فرکانس های پایین، هم از بالا و هم از پایین ساز دریافت میشن." با این تکنیک صدای یه ساز شبیه چند ساز و صدای چند ساز شبیه صدای چندین ساز میشه با این وجود، انجام اورداب، تاثیر بیشتری روی افزایش حجم صدا داره.

 

با قرار دادن میکروفون چند فوت بالای ساز و هدف گیری میکروفون به وجه جلوی ساز صدایی باز و طبیعی تولید میشه. توی شکل زیر از یه میکروفون روبانی برای ضبط صدای ویولون استفاده شده. مطابق عکس زیر:

 

Overshoulder.JPG

 

با میکروفون گذاری توی فاصله چند اینچی کنار یا بالای سیم های ویولون، صدای ویولون محلی تولید میشه هر چقدر میکروفون به سیم ها نزدیکتر بشه، صدا کلفت تر (خشن تر) یا گوش خراش تر میشه اما دقت کنید که هنگام میکروفون گذاری نزدیک روی ساز های آرشه ای صدای ساز با صدای کشیده شدن آرشه توسط نوازنده ها تداخل نکنه.

 

 

چند نکته در بارۀ میکروفون گذاری ویولون و سازهای زهی آرشه ای:

 

  1. میکروفون های خازنی و روبانی مخصوصا، برای سازهای زهی آرشه ای مناسب هستند.
  2. استفاده از میکروفون خازنی برای ضبط ویولون و ساز های آرشه ای صدای سیم ها رو افزایش میده و جزئیات رو تقویت می کنه.
  3. میکروفون های روبانی صدایی پرطنین و رسا و گرم تولید می کنند هرچند که ممکنه جزئیات صدا توی فرکانس های انتهای بالا دچار افت بشه.
  4. میکروفون های خازنی به دلیل پاسخ گذاری بسیار خوبشون برای سازز های زهی مضرابی هم ترجیح داده میشوند.
  5. میکروفون گذاری در نزدیکی خرک صدایی شفاف تر تولید میکنه.
  6. میکروفون گذاری در نزدیکی حفره f صدایی پر حجم تر تولید میکنه.
  7. یک میکروفون تماسی در پشت سیم ها، در نزدیکی یا پشت خرک که با نوار چسب به بدنه خرک چسبیده باشه صدایی پرطنین و رسا تر تولید میکنه که ممکنه کدر، پرطنین و فاقد هماهنگی باشه. (از نظر من زیاد توصیه نمیشه)

 

 

میکروفون گذاری پایین ویولون

 

Sidebody.JPG

 

 

میکروفون گذاری overhead ویولون که صدایی طبیعی تولید می کند:

 

16%22over.JPG

 

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

میکروفون گذاری سازهای بادی چوبی: ساز های بادی چوبی مثل فلوت، کلارینت و ابوا، از جمله سازهایی هستند که صدای نسبتا ضعیفی دارند و دارای گستره پویایی محدودی هستند.:16:

ساکسیفون های آلتو، تنور و باریتون، صدای قویتری تولید می کنند. در صورتی که، میکروفون گذاری و ترکیب صداها با دقت کافی انجام نگرفته باشد (یا در صورت تمایل صدابردار) سازهای بادی چوبی با پیک های فرکانسی بالاتر مثل فلوت، کلارینت و ساکسیفون سوپرانو رو میتوان از سازهایی با صدای قویتر جدا کرد.

از اونجا که بیشتر سازهای بادی چوبی سازهای قوی نیستند ممکنه متمایل به استفاده از میکروفون گذاری نزدیک بشید اما به دلیل نحوه انتشار صوت توی این سازها صدای دریافتی از این روش نامنظم و نامتوازن خواهد بود.

بنابراین اونها رو باید در فاصله ای به اندازه کافی دور میکروفون گذاری کرد طوری که صدای دریافتی مخلوط شده و طبیعی باشه.

به علت اینکه فلوت و پیکولو (فوتی از نوع کوچکتر) صدا رو با الگویی که در کناره های اون تغییراتی ایجاد شده و از حفره های انتهایی ساز منتشر می کنند، میکروفون گذاری نزدیک یا بدتر از اون، میکروفون گذاری تماسی، باعث از دست رفتن فرکانس هایی خاص و تاکید بر فرکانس های دیگه میشه. به علاوه صدای خشک و کم حجم میتونه بعضی از تونالیته ها رو دچار واپیچش کنه.

در مورد فلوت، فاصله میکروفون تا منبع بستگی به نوع موسیقی داره. توی موسیقی کلاسیک باید 3 تا 8 فوت باشه و توی موسیقی پاپ حدود 6اینچ تا 2 فوت. مشخص کردن موقعیت میکروفون رو باید از کمی بالاتر از نوازنده و بین دهنی و انتهای ساز شروع کرد. برای افزایش کیفیت صدای دمیده شدن ساز و نفس ها نزدیک دهنی میکروفون گذاری کنید. مقدار نزدیک شدن به دهنی فلوت بستگی به این داره که شما تا چه حد می خواهید صدای نفس ها مشخص باشه.

 

800px-Pop_1.JPG

در صورتی که صرف نظر محل قرار گرفتن میکروفون صدای نفس مشکل ایجاد کنه و شما بخواهید اون رو حذف کنید سعی کنید میکروفون رو پشت سر نوازنده قرار بدید و حفه های انگشتی رو نشانه گیری کنید.

800px-Behind2.JPG

 

همچنین این تکنیک محتویات فرکانس های بالا رو هم کاهش میده. یه بادگیر یا پاپ فـــــــیلتر هم نویز ناخواسته نفس رو کاهش میده. در میکروفون گذاری فلوت یا هر ساز بادی دقت کنید که میروفون صدای کلید های ساز رو دریافت نکنه.

در کلارینت و ابوا برای تعیین موقعیت میکروفون، باید باریکی محدوده انتشار فرکانس های بالا توی صفح ای قائم مقابل نوازنده و فرکانس های منتشر شده از سرشیپوری رو که از کف بازتابیده میشن رو در نظر گرفت. توی میکروفون گذاری نزدیک، این تمایزها و ناهمگونی ها تقویت میشن.

اگر ناچار به میکروفون گذاری نزدیک هستید به جای اینکه میکروفون رو درست مقابل سرشیپوری بذارید، میکروفون رو کنار اون قرار بدید. اینکار باعث رفع بسیاری از ناهنجاری های صوتی میشه. همچنین میکروفون گذاری در نزدیکی سرشیپوری خطر نشت رو کاهش میده و صدا رو شفاف تر و قدرت اون رو بیشتر میکنه.

ساکسیفون ها، بیشتر صدا رو از سرشیپوری و مقدرای از اون رو هم از حفره ها منتشر می کنند. اما نسبت صدای منتشر شده از حفره ها و سرشیپوری با باز و بسته شدن کلید ها تغییر میکنه. میکروفن گذاری ساکسیفون ها در نزدیکی سرشیپوری، صدایی شفّاف، نازک و شدید تولید می کنه. در صورتی که میکروفون بیش از حد به سرشیپوری نزدیک بشه فرکانسهای بالا مشخص تر میشن و صدای حاصل سوت مانند یا گوش خراش خواهد شد. میکروفون گذاری نزدیک حفره ها به صدا حجم، موجودیّت و گرمی میده. در کل با نشانه گیری میکروفون از بالای سرشیپوری ساز به سمت حفره ها، صدایی مخلوط تر و طبیعی تر دریافت میشه.

 

میکروفون گذاری صحیح برای ساکسیفون:

 

saxophone-miking-technique@wawan-recording-session1.jpg

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
CUBASIST    5,351

مدیر بـازنشسته

آواز مثل یه ساز بادیه. شش ها هوا رو از بین تارهای صوتی خارج می کنند و باعث ارتعاش اونها شده و مثل یک قمیش دوتایی عمل میکنن. آواز از طریق حنجره و دهان منتشر میشه و وارد هوا میشه. صدا با حرکت زبان و چانه و لب ها و سرعت بازدم تغییر میکنه. پیک ها رو عمدتا تارهای صوتی و حنجره تعیین میکنند اما حرکت دهان و لب و زبان شیوش رو تغییر میدن.

درحالی که میکروفون گذاری و ضبط صدای گفتار آسونه، ضبط آواز نیازمند دقت و مهارت بالا در بکارگیری میکروفون و مرحله ضبطه.

 

میکروفون گذاری نزدیک برای خواننده

در انتخاب میکروفون برای ضبط صدای خواننده، مهمترین نکته قابل توجه شیوش صدای خوانندست. یعنی میزان تیزی، نرمی، خشونت و ملایمت یا تشدید صدا. میکروفون باید جذابیت های آواز رو تقویت بکنه و ناخوشایندی اون رو به حداقل برسونه. برای مثال، اگه صدایی ملایم و دلپذیر باشه میکروفون روبانی میتونه خوش آهنگی اون رو تقویت کنه اما در صورتی که آوازی نواک پایین داشته باشه میکروفون روبانی کیفت اون رو بی روح و کدر میکنه. اگه صدای یک آواز بسیار تیز یا خشن باشه میکروفون روبانی صدا رو نرم و لطیف می کنه. اما میکروفون سیم پیچ متحرک یا خازنی صدای آواز رو برجسته تر میکنه. میکروفون خازنی میتونه به آوازی که نرمه رو گرم تر و زیباتر جلوه بده.

به طور معمول با فرض اینکه هیچ مشکل جدی در کیفت تن صدا وجود نداشته باشه، بیشتر صدابردارها ترجیح می دهند برای ضبط آواز از میکروفون های خازنی استفاده کنند چون این مکروفون ها بهتر میتونند الگوی پیچیده هماهنگها و فراهنگهای صدای آواز انسان رو کنترل کنند و درکل صدا توی این حالت طبیعی تره.

 

گسترۀ پویایی

مشکل دیگه کنترل گستره پویایی یعنی اختلاف بین آرومترین و بلترین صداییه که یک منبع صدا تولید میکنه. خواننده های حرفه ای معمولا میتونن افت و خیز های زیاد گستره پویایی خودشون رو کنترل کنند اما اکثر خواننده ها قادر به انجام این کار نیستند و صدای اونها در قسمتهای آروم و ملایم آواز عقربه VU متر رو به سختی حرکت میده و در قسمت های بلند به انتها میچسبونه! یه صدابردار در میکروفون گذاری برای این خواننده ها سه راه چاره داره:

1) با بالا و پایین بردن گین تراز صدا رو کنترل کنه

2) جای میکروفون خواننده رو تعدیل کنه :4:

3) از کمپرسور استفاده کنه

راه چهارمی هم هست و اون اینه که صدای آواز رو روی دو تراک ضبط کنه.

 

کنترل تراز صدا به صورت دستی با اینکه یکی از راه حل هاست اما دقت کامل مهندس صدا رو میطلبه. از طرفی، در نظر گرفتن تمام اتفاقاتی که توی جلسه ضبط رخ میده مشکله. همچنین ممکنه خواننده هایی که استعداد و ذوق کمتری دارند هربار که آواز میخونن، گستره پویایی متفاوتی داشته باشند. به این معنی که بالا بردن صدا بیش از اینکه کمک کننده باشه مسئله ساز باشه!

بهترین شیوه برای اصلاح بی نظمی های گستره پویایی خواننده بکار بردن تکنیکهای مناسب میکروفون گذاری یا استفاده از کمپرسور و یا هر دو است. در موسیقی پاپ صداهای آوازی اغلب 10 تا 15 db (دسی بل) کمپرس میشن اما برای انجام اون لازمه که صدابردار با چگونگی جبران اون بعد از متراکم سازی آشنا باشه. یکی از تکنیک ها، قرار دادن خواننده در یک فاصله میانگین از میکروفون نسبت به بلندترین و آروم ترین قطعات آوازیه. این فاصله بستگی به توان صدای خواننده و آهنگ داره. از این فاصله میانگین شما میتونید خواننده رو راهنمایی کنید که چطور در حین قطعات آروم به میکروفون نزدیک شده و در قطعات بلند از میکروفون فاصله بگیرند. موفقیت این تکنیک بستگی به عملکرد خواننده داره یعنی توانایی کنترل و مهار آواز و حرکت دست به طور همزمان.

در صورتی که این تکنیک عملی نباشه، سعی کنید صدای آواز رو روی دو تراک، که یک تراک 10db پایین تر از دیگریه ضبط کنید. در صورتی که صدای هر یک از تراک ها فرابار بشه یا با نویز زمینه همراه شد، میتونید بخش هایی از هر ضبط رو که دچار واپیچش نشدند یا اونهایی رو که نویز کمتری دارند انتخاب کرده و با برش داخلی اون رو ویرایش کرد.

 

صدای نفس، صداهای انسدادی پاپ و صداهای سوت مانند

هرچقدر خواننده به میکروفون نزدیکتر باشه، احتمال دریافت صداهای تنفسی ناخواسته و صداهای انسدادی (پاپ مثل "پ"،"ت"،"ب"،"ک" و صداهای صقیری سوت مانند مثل "س" و "ش") بیشتر میشه. در صورتی که نقش آوازی خواننده یا نوع موسیقی اجازه بده، افزایش فاصله میکروفون تا خواننده این نویزها رو به طور قابل توجهی کاهش میده. استفاده از بادگیرها و Windscreenها هم مفیده اما اونها فرکانس های بالاتر رو کاهش میدن. از روشهای دیگه در کاهش صداهای انسدادی و سوتی اینه که خواننده کمی به سمت چپ یا راست متمایل بشه اما این تغییر نباید به طرزی باشه که خواننده از محدوده پیکاپ میکروفون خارج بشه یا اینکه میکروفون کمی بالاتر از دهان خواننده قرار بگیره. در صورتی که اینکار تو دماغی شدن صدا رو افزایش بده میکروفون را تحت یک زاویه و کمی زیر دهان خواننده قرار دهید. اگر بروز نشت مشکل ساز نباشه استفاده از یک میکروفون تمام جهتی امکان کار کردن توی فاصله ای نزدیکتر رو فراهم میکنه چون این میکروفون حساسیّت کمتری نسبت به صداهای تنفسی، صداهای انسدادی و سوتی داره. در این صورت ممکنه صدا کمتر قابل فهم بشه چون یه میکروفون تمام جهتی امواج صدای غیر مستقیم رو بیشتر از یک میکروفون جهتی دریافت میکنه.

اگرچه تقریبا همیشه برای آواز میکروفون های خازنی انتخاب میشن اما این میکروفونها به علت پاسخ فرکانسی وسیعشون تمایل به تاکید روی صداهای سوتی دارند. درچنین مواردی و زمانی که تکنیکهای دیگه از عهده حذف صداهای سوتی برنمیان، معمولا یه میکروفون داینامیکی درجه یک مشکل رو حل میکنه. دلیل دیگه ای که میکروفون داینامیکی برای آواز درنظر گرفته میشه زبری و تیزی صدای بعضی از میکروفون های خازنی هنگام استفاده از اونها در ضبط دیجیتاله.

 

فاصله میکروفون تا منبع در مقایسه با نوع و سبک موسیقی

به طور معمول سبک موسیقی معیار و راهنمای خوبی برای تعیین فاصله میکروفون تا منبع صداست. در موسیقی پاپ خواننده معمولا برای ایجاد صدایی پرحجم و محکم با کلمات مفهوم، نزدیک به میکروفون و در فاصله چند اینچ تا چند فوت می ایسته. خوانندگان موسیقی های کلاسیک وجاز برای فضاسازی و اضافه کردن صدای محیط و از این طریق باز کردن صدا و فضادار کردن اون، در فاصله چند تا چندین فوتی میکروفون آواز میخونن.

اگه در میکروفون گذاری نزدیک مراقب اثر مجاورت (که قبلا توضیح داده شده) باشید، تضعیف تدریجی فرکانس های بم ناخواسته میتونه یه راه حل باشه اما به طور یقین، توازن دقیق هماهنگ های صدای آواز رو تغییر میده مگه اینکه با آگاهی و دقت بسیار زیاد انجام بشه. باید تاکید کرد که صرف نظر از نوع میکروفون یا استعداد خواننده استفاده از یک میکروفون که در نزدیکی لب ها قرار میگیره به ندرت صدای ایده ال تولید میکنه. مثل بعضی از خواننده ها که در تلویزیون دیده میشن و این روش متاسفانه در استودیوی ضبط تقلید میشه. در واقع چنین تکنیک میکروفونی به ندرت صدایی قابل استفاده تولید میکنه. در این صورت حتی اگه صدای شما دچار واپیچش نشه با کمبود شدید هوا مواجه هستید.

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
مهمان
این موضوع برای عدم ارسال قفل گردیده است.

  • کاربران آنلاین در این صفحه   0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.

×
×
  • اضافه کردن...